Your music ride

Blogovision 2011

2011-12-20T20:40:00.001+02:00

Έχω σαν παράδοση να κάνω Χριστούγεννα μακριά από το σπίτι μου όσο πιο πολλές φορές μπορω. Φέτος τα κατάφερα αλλα όχι με τους δικούς μου όρους μιας και θα τα περάσω κατα το ήμισυ στο στρατόπεδο.
Έτσι εκτός από το γιορτινό κλίμα των ημερών που δεν το έχω καταλάβει ακόμα και δεν το έχω νοιώσει καν έχασα και έναν γαμάτο θεσμό του Δεκεμβρίου, φυσικά μιλάω για την Blogovision.

Παρ'όλα αυτά συμμετείχα έστω και με email, και η λίστα με τα αγαπημένα μου άλμπουμ για το 2011 (στην ουσία μέχρι τον Νοέμβρη που είχα ακόμα επαφή με τον έξω κόσμο) είναι η εξής.

01 Girls - Father, Son, Holy Ghost
02 Fleet Foxes - Helplessness Blues
03 Bon Iver - Bon Iver
04 The Field - Looping State of Mind
05 Battles - Gloss Drop
06 Male Bonding - Endless Now
07 Arctic Monkeys - Suck It And See
08 The Antlers - Burst Apart
09 Feist - Metals
10 The Black Lips - Arabia Mountain
11 The Vaccines - What Did You Except From The Vaccines?
12 The Strokes - Angles
13 Yuck - Yuck
14 Radiohead - The King of Limps
15 Crystal Stilts - In Love With Oblivion
16 The Pains of Being Pure At Heart - Belong
17 Real Estate - Days
18 The Kills - Blood Pressures
19 Maybeshewill - I Was Here For A Moment, Then I Was Gone
20 The Go! Team - Rolling Blackouts

Suck it and see

2011-05-18T11:37:00.000+03:00

Μπάσταρδε Turner, είχα δίκιο που σε έλεγα σπυριάρικο το 2006. Όλη τη χρονιά περίμενα το 'Suck It And See' και μου έβγαζες σαν preview του αλμπουμ τα χειρότερα κομμάτια του. Είναι κάποιου είδους αγγλικό χιουμοράκι που δεν πιάνω; ή μήπως είναι η κλασσική τακτική του μειώνω τις προσδοκίες σου ώστε όταν σκάσει η δισκάρα που βγάζεις να τρέχω να κρυφτώ μη ξέρωντας από που μου ήρθε;

Either way οι Arctic Monkeys επέστρεψαν και βάζουν ξανά την Αγγλία στον χάρτη (για μένα δεν βγήκε ποτέ αλλά τέλος πάντων) και καταφέρνει το απόλυτο για μια μπάντα της γενιάς της. Μέσα σε πέντε χρόνια έχει βγάλει πέντε κορυφαίους δίσκους* , όταν άλλοι ζορίζονται για να βγάλουν ένα μέτριο follow-up στο καλό τους ντεμπούτο, ο Turner φτύνει άλμπουμς κάθε χρόνο για την πλάκα του.

*(μετράω μέσα και τους Last Shadow Puppets που είναι στην ουσία ο Turner και ο Miles Kane, που btw έβγαλε πολύ καλό δίσκο φέτος)

Fleet Foxes - Helplessness blues

2011-05-05T22:11:00.001+03:00

Τους Fleet Foxes τους έμαθα όπως οι περισσότεροι με το πρώτο τους άλμπουμ κάπου μέσα στο καλοκαίρι του 2008. Χωρίς να είμαι ο μεγαλύτερος φαν της folk ή indie folk, από τις πρώτες ακροάσεις του είχα καταλάβει ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι ξεχωριστό. Σε ένα τόσο ταλαιπωρημένο είδος με πάμπολλες αδιάφορες κυκλοφορίες, το 'Fleet Foxes' ξεχωρίζε με μεγάλη ευκολία και διαφορά. Ενώ συνήθως με άλμπουμ τους είδους, που ενώ μπορεί να μου φαίνονται συμπαθητικά σκέφτομαι "χμμ, ωραίο αλλά κάπου το έχω ξανακούσει αυτό", εδώ όλα μου έμοιαζαν πρωτόγνωρα και σε κάποιο βαθμό πρωτόγονα.

Πάντα μ' αρέσει να συνδυάζω τους διάφορους δίσκους με μια συγκεκριμένη ώρα της ημέρας και το ντεμπούτο τους (προσωπικά) κόλλαγε ιδιαίτερα τις πρωινές ώρες. Όταν θες να ξυπνήσεις με κάτι χαλαρό που να σε εμπνεύσει και να σε πάρει από το χέρι για να ξεκινήσεις ήρεμα την μέρα σου. Το θεωρώ ακόμα και τώρα, 3 χρόνια μετά την κυκλοφορία του, μαγικό το πως μπορεί να με εφησυχάζει και να με απομακρύνει από το αστικό τοπίο της αγαπημένης μου πόλης.

Μια πρώτη γεύση από την καινούργια τους δουλειά, πήραμε με το ομώνυμο κομμάτι, Helplessness blues, που ακόμα και μετά από τόσες ακροάσεις ξεχωρίζει μέσα από το καινούργιο τους album. Όπως και με πολλά κομμάτια των Fleet Foxes με άγγιξαν πολύ οι στίχοι του, χωρίς να επισκιάζουν βέβαια το μουσικό μέρος του. Απλά είναι που το θέμα του πάντα με απασχολεί. Το πως όταν είσαι μικρός νομίζεις ότι είσαι σπουδαίος, ξεχωριστός και τόσο διαφορετικός από τους άλλους, μπορείς να καταφέρεις τα πάντα και να γίνεις κάποιος που οι άλλοι θα θαυμάζουν. Βέβαια όσο μεγαλώνεις συνειδητοποιείς ότι είσαι ένας απλός άνθρωπος που μάλλον δεν έχεις κανένα αντίκτυπο παρά σε ένα μικρό κύκλο ανθρώπων. Και αυτό είναι ok στην τελική αρκεί να τα βρεις με τον εαυτό σου. Αλλά πάντα θα υπάρχει το μικρό παιδί μέσα σου που ελπίζει να γίνει κάτι μεγάλο και τρανό.

Στο 'Helplessness blues' οι Fleet Foxes πειραματίζονται με περισσότερα όργανα, και δεν έχει πλέον κυρίαρχο ρόλο η κιθάρα του Skyler Skjelset, γεγονός που αρχικά μπορεί να ξενίσει αλλά σε καμία περίπτωση δεν νοιώθεις ότι στην τελική δημιουργεί κενό στον δίσκο. Ο χώρος που αφήνει καλύπτεται όμως με άνεση από μια μεγάλη γκάμα από μουσικά όργανα καθώς και από την φωνή του Robin Pecknold, η οποία όσο χαζό και cheesy και αν ακούγεται μου φέρνει ακόμα περισσότερο στο μυαλό κάποιον βοσκό με βελούδινη φωνή σε ένα βουνό της Αμερικής.

Τι θα βρεις λοιπόν στο sophomore των Fleet Foxes? Το 'Battery Kinzie' που κυριαρχούν οι φωνητικές αρμονίες του Pecknold, όπως και το 'Lorelai' που μοιάζει να επιβεβαιώνει την αίσθηση που έχω ότι όλο το άλμπουμ κινείται γύρω από την φωνή του frontman τους.
Έκπληξη αποτελεί το instumental 'The Cascades' με μια λυρική κιθάρα να γεμίζει τα αυτιά σου. ενώ ίσως το πιο όμορφο τραγούδι του δίσκου να είναι το 'Blue Spotted Tail', ένα νανούρισμα στην ουσία, το οποίο ταιριάζει γάντι στο κλείσιμο μιας βραδιάς με μπόλικο αλκοόλ την στιγμή σε πιάνουν οι φιλοσοφικές και υπαρξιακές αναζητήσεις σου, με αποκορύφωμα τον στίχο «Why is life made only for to end? / Why do I do all this waiting then? / Why this frightened part of me that's fated to pretend?», και θεωρώ ότι αυτό είναι το κομμάτι που θα έπρεπε να κλείνει το δίσκο σε αντίθεση με το εκπληκτικό 'Grown Ocean' στο οποίο αν και ξεσπαθώνουν όλη την ενέργεια τους θα ταίριαζε καλύτερα κάπου στη μέση του δίσκου για να σου δώσει μια αίσθηση κορύφωσης και μετά αποκλιμάκωσης αυτής της κορύφωσης με κάποια πιο αργά κομμάτια.

Γενικά αν το ντεμπούτο τους μου γεμίζει ιδανικά το πρωινό/μεσημεριανό ξύπνημα θεωρώ τον συγκεκριμένο δίσκο να κολλάει καλύτερα με τις βραδινές ώρες. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι Fleet Foxes γίνανε πιο σκοτεινοί και πιο βαρείς βέβαια.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι έχουμε να κάνουμε με έναν εξαιρετικό δίσκο, αντάξιο του προκατόχου του (δεν ξέρω άμα είναι καλύτερος ή χειρότερος ο χρόνος θα δείξει), ενώ στιχουργικά το θεωρώ ανώτερο και πιο ώριμο από τον πρώτο τους δίσκο, και μέχρι στιγμής τον αγαπημένο μου για το 2011.

beam me up scotty.

2011-04-29T18:56:00.000+03:00

Δεν θα απολογηθώ για την απουσία μου από την blogοσφαιρα, αν και είμαι απίστευτα ενοχικός τύπος, έτσι για αλλαγή βρε αδερφέ.

Θέλω κατά καιρούς να γράψω για κάποιους δίσκους που μου άρεσαν μέχρι στιγμής για το έτος που διανύουμε (το 2011 ντε), αλλά δεν μου βγαίνει ρε γαμώτο. Παίζει να φταίει και το γεγονός ότι δεν έχει βγει ακόμα ο δίσκος που θα με κάνει να σκίσω τα ρούχα μου και να παραλληρώ σαν τρελός γι' αυτόν, ή απλά βαριέμαι. Μάλλον το δεύτερο εδώ που τα λέμε.

Μέχρι στιγμής το 2011 ενώ μας έχει δώσει αρκετούς δίσκους που μπαίνουν κάτω από την ταμπέλα του πολύ καλού, δεν έχει δείξει τα δόντια του (ακόμα ελπίζω) αν και έχω ενθουσιαστεί πολύ με κάποια δισκάκια.

περισσότερα προσεχώς.

Blogovision: The Movies Edition (Σκηνοθεσίας)

2011-03-20T21:15:00.000+02:00

10. Derek Cianfrance // Blue Valentine

9. Mark Romanek // Never Let Me Go

8. Joseph Kosinski // Tron : Legacy

7. Danny Boyle // 127 Hours

6. Matthew Vaughn // Kick-Ass

5. Edgar Wright // Scott Pilgrim Vs. The World

4. David Fincher // The Social Network

3. David O. Russell // The Fighter

2. Christopher Nolan // Inception

1. Martin Scorsese // Shutter Island

Blogovision: The Movies Edition (B' Γυναικείου)

2011-03-17T22:06:00.000+02:00

10. Helena Bonham Carter (Elizabeth) // The King’s Speech

9. Agnes (Elsie Fisher) // Despicable Me

8. Olivia Wilde (Quorra) // Tron Legacy

7. Ellen Wong (Knives Chau) // Scott Pilgrim Vs. The World

6. Keira Knightley (Ruth) // Never Let Me Go

5. Μelissa Leo (Alice Ward) // The Fighter

4. Ellen Page (Ariadne) // Inception

3. Mila Kunis (Lily) // Black Swan

2. Marion Cotillard (Mal) // Inception

1. Chloë Moretz (Mindy Macready/Hit-Girl) // Kick Ass

Blogovision: The Movies Edition (Β' Ανδρικού)

2011-03-15T20:12:00.001+02:00

Από σήμερα και για τις επόμενες δύο βδομάδες το blog παίρνει λίγο από την οσκαρική λάμψη και συμμετέχει στην Blogovision: The Movies Edition ή αλλιώς #blogoscars.

Εγώ δεν ήθελα ειλικρινά, ένα retweet έκανα και οι άτιμοι με χώσανε στην λίστα με τους bloggers που συμμετέχουν στον καινούργιο αυτό θεσμό. Άσχετο ότι ψοφάω για τέτοιες φάσεις.

Αρχίζω σήμερα με τους 10 καλύτερους Β' Αντρικούς Ρόλους.

10. Jason Segel (Vector) // Despicable Me

9. Jason Schwartzman (Gideon Graves) // Scott Pilgrim Vs The World

8. Zach Galifianakis (Ethan Tremblay) // Due Date

7. Joseph Gordon-Levitt (Arthur) // Inception

6. Justin Timberlake (Sean Parker) // The Social Network

5. Matt Damon (LaBoeuf) // True Grit

4. John Hawkes (Teardrop) // Winter's Bone

3. Andrew Garfield (Tommy) // Never Let Me Go

2. Jeff Bridges (Kevin Flynn) // Tron legacy

1. Christian Bale (Dicky Eklund) // The Fighter

and he's back

2011-03-10T20:20:00.000+02:00

Ναι το ξέρω, δεν έχω τρόπους. Έπρεπε να πω ένα «έχω εξεταστική ρε παιδιά θα τα πούμε σε κάνα μήνα», αλλά βαριόμουν ακόμα και αυτό να κάνω.
Όχι ότι και καλά ήμουν φουλ απορροφημένος πάνω από τα βιβλία, τις σημειώσεις και τα ατελείωτα pdf με οικονομικούς όρους, θεωρίες και στρατηγικές. Παπαριές, δεν έδωσα ούτε το 1/3 της προσπάθειας που μπορούσα και έπρεπε να δώσω.
Ο άνθρωπος τελικά δεν αλλάζει, όπως στα 13 μου περίμενα τις τελευταίες ώρες πριν γράψω διαγώνισμα για να κάτσω να στρωθώ και να αγχωθώ, πάνω κάτω τις ίδιες βλακείες κάνω και τώρα. Πρέπει πάντως να ήταν η πιο μεγάλη και βασανιστική εξεταστική που έχω βιώσει, και πάλι όχι λόγω φόρτου, αλλά λόγω πίεσης που ένοιωσα. Σε φάση δεν θα βγω, δεν θα κάνω τίποτα γιατί έχω εξεταστική και γιατί αυτό είναι το σωστό, άσχετο αν χαζεύεις μετά και νοιώθεις ακόμα πιο άσχημα που και κάθησες μέσα και δεν διάβασες. Anyway, it's all behind us now.

Έζησα μια intervention σκηνή την προηγούμενη βδομάδα και συνειδητοποίησα ότι πρέπει οπωσδήποτε μέχρι τον Σεπτέμβρη να τελειώσω την σχολή και να φύγω από εδώ. Σίγουρα έφταιγε και η αποφοίτηση κάποιων φίλων που συνήθιζα να παρακολουθώ μαζί τους, που πάντα σε κάνει να σκέφτεσαι «Μαλάκα εγώ τι κάνω ακόμα εδώ;»
Ήταν και συγκυρία περίεργη εκείνη τη μέρα, λίγο το αλκοόλ, λίγο το ότι ήταν η πρώτη μέρα χωρίς τσιγάρο, και βάλε και κάτι προσωπικά στη μέση και έχεις έναν Θανάση έτοιμο να πάρει μεγάλες αποφάσεις.

Θα κάτσω να γράψω αυτές τις μέρες για κάποια δισκάκια που μ' άρεσαν. Αποφάσισα να γράφω για δυο και τρία μαζί και να βάζω και κάνα λινκ ξανά. Αυτά.

No Age live!

2011-01-29T13:37:00.001+02:00

Το έχετε συνειδητοποιήσει ότι σε 3 μήνες αυτό θα το βλέπουμε live? Εγώ από χθες το βράδυ προσπαθώ να το καταπιώ. Κάνω ασκήσεις τύπου γιόγκα, breath in, breath out, αλλά και πάλι δεν μπορώ να το χωνέψω!

Σύμφωνα με το πολύ έγκριτο blog Stop that Sound, οι No Age έρχονται live στην Αθήνα για ένα live στο 6 Dogs στις 28 Απρίλη! And that's great fucking news!

Τα λέμε εκεί!

British Sea Power - Valhalla Dancehall

2011-01-26T02:35:00.003+02:00

Κοίτα άμα σ' άρεσε το Do You Like Rock Music? του 2008, σίγουρα οι BSP με αυτό το δισκάκι δεν θα σε απογοητεύσουν. Έχει από τη μια την αίσθηση του επικού στα φωνητικά και στις κιθάρες, που ενθουσίασε στο DYLRM τους αλλά από την άλλη δεν είναι ένα retake του.

Το Valhalla Dancehall ξεκινά δυναμικά με το Who's In Control και το We Are Sound, ξεσηκωτικά, δυνατά και καλοδουλεμένα και δίνει την σκυτάλη για το Georgie ray, που μπαίνει ύπουλα με χαλαρό πιανάκι και αρχικά σου δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για μια μελό (μπλιαχ) μπαλαντούλα της σειράς, αλλά δεν είναι και έρχεται το Mongk II με στυλιζαρισμένες garage διαθέσεις, σου παίρνει τα αυτιά και σε στέλνει αδιάβαστο.

To VD έχει αρκετή διασπορά στο ρεπερτόριο του, από επικά ροκ κομματιά, χαώδες garage, τις πιο χαλαρές στιγμές του (Baby) και κάποιες κλεφτές ματιές σε shoegaze (Cleaning Out the Room και Οnce More Now), μέχρι που φτάνεις στο Living Is So Easy που είναι ότι πιο pop (sic) έχουν γράψει οι British Sea Power. Το πριτσφορκ και οι ακόλουθοι του θα το θάψουν και θα το κατηγορήσουν ως άλλη μια απέλπιδα προσπάθεια των British Sea Power, να γίνουν stadium rock μπάντα (seriously guys? seriously?) με κιθάρες που αγωνιούν να γεμίσουν στάδια και δυνατά sing along ρεφρεν.

Ούτε καν. Αυτό που δεν έχουν καταλάβει όλοι αυτοί (~~οι παπάρες~~) είναι ότι οι Άγγλοι δεν παίρνουν τόσο στα σοβαρά τον εαυτό τους για να θέλουν να γίνουν οι επόμενοι Muse, U2 (μην ακούσω τίποτα για Arcade Fire γιατί θα χεστούμε εδώ μέσα) ή οποιαδήποτε μπάντα θεωρείται stadium rock σήμερα. Το καταλαβαίνεις αυτό άμα προσέξεις λίγο παραπάνω τους στίχους τους και έχεις παρακολουθήσει την μέχρι τώρα πορεία τους. Σε κάθε άλμπουμ τους πάνε για το κάτι διαφορετικό, δεν θα έλεγα το κάτι παραπάνω, απλά δεν πρόκειται να βγάλουν άλλο post-punk άλμπουμ όπως το The Decline of British Sea Power ούτε ένα Open Season.

Οπότε τι κρατάμε από το Valhalla Dancehall? Αφενός είναι ένα πολύ καλό άλμπουμ, με κάποιες αδυναμίες, που όμως αξίζει την προσοχή σου και θέλει λίγο τον χρόνο του μέχρι να κάτσει καλά μέσα σου.

Βέβαια πόσο εύκολο είναι να βγάλεις ένα άλμπουμ που ξεπερνά οριακά την μια ώρα και να σου κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος, χωρίς να έχεις και κάποια filler τραγούδια μέσα;

Anything You Want

2011-01-26T02:14:00.000+02:00

Και να μαι πάλι εδώ να γράφω για άλλη μια φορά για τους Spoon και για ένα κομμάτι που χαρακτήρισε τον μήνα Ιανουάριο, τον δικό μου Ιανουάριο.
Πάντα πίστευα ότι κάποια κομμάτια πρέπει να σε πετύχουν στην κατάλληλη στιγμή για να γίνουν πραγματικά δικά σου, να γίνουν κτήμα σου. Άσχετο άμα τα έχεις ακούσει πέντε χρόνια πριν και σ' άρεσαν και τότε αλλά όχι σε σημείο που να ταυτιστείς μαζί τους. Μέχρι να πεις ότι αυτό το τραγούδι είναι Θανάσης, ή το τρομερά κλισέ "αυτό το τραγούδι έχει γραφτεί για μένα" δεν είναι δικό σου.
Αν δεν νοιώσεις την ανάγκη ξυπνάς, κοιμάσαι, περπατάς οτιδήποτε και αν κάνεις να το ακούς δεν είναι δικό σου. Σε σημείο αηδίας δηλαδή.

Αυτά και σας αφήνω με έναν στίχο από το εν λόγω τραγούδι

And now Time is my Time
Time is my own
and I feel so alive
Yet I feel so Alone

Keep Shelly in Athens - Hauntin' Me

2011-01-18T16:56:00.001+02:00

Οι συνήθεις ύποπτοι από την Κυψέλη, Keep Shelly in Athens (get it now?), δεν σταματούν να μας εκπλήσσουν πότε με τα remix τους και πότε με τα καινούργια κομμάτια που γράφουν. Το ep τους In Love With Dusk (review εδώ) εξαντλήθηκε σε χρόνο dt, και honestly, είναι ότι καλύτερο στο είδος του chillwave έχω ακούσει.

Χθες κυκλοφόρησαν ένα καινούργιο teaser, το Hauntin' Me από ένα 7", το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 21 Φεβρουαρίου.

Περιττό να πω ότι έχω ερωτευτεί την φωνή της Sara P.
Enough said, here's the tune.

mp3: Hauntin' Me

Anna Calvi

2011-01-17T21:30:00.000+02:00

Τις τελευταίες μέρες έπαθα ψύχωση με αυτή την τύπισσα.
Ιταλίδα που μεγάλωσε στο Λονδίνο, singer songwriter φάση, και καταφέρνει να δημιουργεί grandieuse ενορχηστρώσεις για να συνοδεύουν άψογα την φωνή της.
Πρώτον έχω άπειρο respect σε δίσκους που ξεκινάνε με instrumental κομμάτι άντι για το stadard δυνατό κομμάτι που θα σε κάνει να θες να ψάξεις τον δίσκο περισσότερο.
Ειδικά όταν ο δίσκος αυτός έχει πράγματα να πει, όπως στην περίπτωση της Anna Calvi.

Η φωνή της, (που είναι άνετα είναι το ατού της, χωρίς όμως να στηρίζεται μονάχα σε αυτήν και να κάνει πέρα το μουσικό μέρος του δίσκου), μου θύμισε πολύ αυτή της Zola Jesus με μερικές πινελιές από Florence and The Machine.

Σκοτεινή, με βάθος και διάχυτο συναίσθημα σε βαθμό που η ερμηνεία της σε κάνει να ανατριχιάζεις. Τώρα που το σκέφτομαι αυτό είναι που δεν με ένθουσίασε με τα ep και το album της Zola Jesus, αν και η φωνή της με συγκλόνισε ένοιωθα ότι κάτι λείπει από τα κομμάτια της, και αυτό λάτρεψα στην Anna Calvi.

Μετά από μερικές απανωτές ακροάσεις ξεχώρισα τα Blackout και Desire που σίγουρα θα είναι τα πρώτα singles του δίσκου, Suzanne & I, First We Kiss και (και σφήνα το I'll Be Your Man).

Μέχρι στιγμής μιλάμε για το ντεμπούτο του 2011 χαλαρά και με διαφορά.

Just

2011-01-11T03:19:00.000+02:00

Το 2011 μπήκε με το αριστερό μέχρι στιγμής.
Και φυσικά όλα τα resolution που είχα φτιάξει στο μυαλό μου καταρρίπτονται το ένα μετά το άλλο.
Καλά βασικά παπαριές λέω, δεν φταίει ούτε το 2011 ούτε τίποτα άλλο.

Καμιά φορά σκέφτομαι πόσο μεγάλος στίχος είναι ο παρακάτω των Radiohead.

You do it to yourself, you do
And that's what really hurts
Is you do it to yourself
Just you, you and no one else
You do it to yourself

Ίσως γιατί αυτό μου συμβαίνει τον τελευταίο ενάμιση και κάτι χρόνο.
Δεν μου φταίει κανένας άλλος πάρα μόνο ο ίδιος μου ο εαυτός.
Είναι λες και το κάνω επίτηδες, σαν να έχω βάλει τα δυνατά μου να τα σκατώσω σε όσους πιο πολλούς τομείς μπορώ. Α ναι και μέχρι στιγμής τα καταφέρνω περίφημα!
Γιατί όσο κλισέ και να ακούγεται, είναι η αλήθεια - ο χειρότερος και πιο δύσκολος εχθρός είναι ο εαυτός μου.
Πιο εύκολο είναι να πείσεις όλους τους άλλους γύρω σου ότι είσαι καλά και περνάς και γαμώ παρά τον ίδιο σου τον εαυτό.

Άντε cheers και καλή χρονιά να έχουμε.

Ιτς πάρτυ τάϊμ!

2011-01-11T01:09:00.000+02:00

Την Πέμπτη κάνουμε κατάληψη στην Κάρυτση και στα γύρω bar!
Use, Πρίζα, Bar Tesera, Blink και La Place θα έχουν στα decks παραγωγούς τους indieground και προβλέπεται ένας κακός χαμός.

Η δικιά μου αποστολή είναι στην Πρίζα, οπότε περάστε να πείτε ένα γεια!

The Go! Team - Rolling Blackouts

2011-01-08T13:51:00.001+02:00

Το φασαριόζικο γκρουπ από το Brighton του Μεγάλου Νησιού, επιστρέφει το 2011 με την τρίτη τους κυκλοφορία, με τίτλο Rolling Blackouts.
Το 2004 με το Thunder, Lighting, Strike κάνανε ένα μεγάλο μπαμ στα ακουστικά μου, στα διαλείμματα μεταξύ των Franz Ferdinand, των Kings of Leon (good 'ol days) και Libertines.
Ένας πολύ fun δίσκος με cheerleader φωνητικά, sunny μελωδίες, μπόλικα samples και funky 60's και 70's διάθεση, που σίγουρα θα σου φτιάξει το κέφι σε ότι σκατά mood να είσαι!
Έκπληξη η συμμετοχή της Bethany των Best Coast στο 60's pop gem, Ready to Go Stead και στο Buy Nothing Day.

Κοίτα δεν είναι στο επίπεδο του ντεμπούτου τους αλλά είναι σίγουρα ένας πάρα πολύ καλός δίσκος που προσφέρει άπλετη διασκέδαση και μουσική υπόκρουση για να χορεύεις στο κρεβάτι σου, και το καταφέρνει χαλαρά όμως.

Top notch tunes μεταξύ άλλων, Secretery Song, Buy Nothing Day, Ready to Go Steady.

Α και Καλή Χρονιά να έχουμε

Merry Xmas!

2010-12-25T19:00:00.000+02:00

Τα Χριστούγεννα τα έχω συνδυάσει με Frank Sinatra και τους λοιπούς (Dean Martin, Bing Crosby), και με την ετήσια προβολή του Ιt's A Wonderful Life. Αυτά τα Χριστούγεννα είναι πολύ ιδιαίτερα για μένα, είναι τα πρώτα χωρίς τον αγαπημένο μου παππού, και όλα φέτος φαίνονται πιο φτωχά.

Φέτος το έριξα πιο πολύ στους Βeach Boys (το Χριστουγεννιάτικο album τους του 1964 είναι όλα τα λεφτά) και θυμήθηκα το υπέροχο κομμάτι των Walkmen, Christmas Party που το είχα ξεχάσει για πολλά χρόνια και ήταν σαν να ανακαλύπτω ξανά ένα χαμένο μυστικό που είχα θάψει σε κάποιο ντουλάπι.

Αρκετά όμως με αυτά, Χαρούμενα Χριστούγεννα and party a lot!

The Walkmen - Christmas Party

Δύο ep

2010-12-23T21:14:00.001+02:00

Οι Girls δηλαδή ο Christopher Owens και Chet "JR" που πέρσι μας πρόσφεραν το πιο hyped άλμπουμ της χρονιάς, το Album, πριν βγάλουν το δεύτερο δίσκο τους επιστρέφουν με ένα καταπληκτικό ep. Το Broken Dreams Club, που είναι ακριβώς αυτό που φαντάζεσαι από τον τίτλο του, μελό ιστορίες για χαμένα όνειρα και γκόμενες που σε φτύνουν. Ω ναι ο Owens πρέπει να έχει πολύ πίκρα στη ζωή του και πολλά Χ.
Το Thee Oh So Protective για κάποιον λόγο μου θύμισε τον Ελβις, ναι το ξέρω άκυρη αναφορά αλλά αυτό μου έβγαλε, ενώ το Heartbreaker είναι ίσως το καλύτερο post-breakup song που γράφτηκε τα τελευταία χρόνια. Το ΒDC δεν έχει χαρούμενα hipster τραγούδια τύπου Lust for Life και φάσης κάνω τρέλες και πίνω γιατί είμαι νέος και μπορώ. Το Broken Dreams Club είναι το hangover από τις μπύρες τις χθεσινής βραδιάς και όλες οι σκέψεις απογοήτευσης και ανασφάλειας που πάνε πακέτο με τον μεσημεριανό πονοκέφαλο.

Και μετά έχουμε την έκπληξη της χρονιάς που φεύγει, τους Keep Shelly in Athens, που από το πουθενά έβαλαν την Ελλάδα στον indie μουσικό χάρτη. Έχοντας δημιουργήσει ένα μυστήριο γύρω από το όνομα τους, και όλα τα μουσικά blogs να παραληρούν με κάθε καινούργιο κομμάτι τους. Κυκλοφορούν το In Love With Dusk και επιβεβαιώνουν ότι τα παιδιά όντως το έχουν. Είχαμε πάρει ήδη μια ιδέα με το Fokionos Negri Street και το Cremonia Memories, ενώ είναι ότι πιο φρέσκο έχει βγει από την χώρα μας. Το εναρκτήριο κομμάτι Running Out of You θα έπρεπε να φιγουράρει σε κάθε αξιοπρεπή λίστα με τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς, ένα 4λέπτο έπος (ειδικά από την μέση και μετά που μπαίνουν τα synthία, σε αφήνει μαλάκα) με τα αιθέρια και επιβλητικά φωνητικά της Sarah P να δίνουν ρέστα.

01. Arcade Fire - The Suburbs

2010-12-20T17:21:00.000+02:00

Το Suburbs είναι το άλμπουμ του 2010, hands down.
Τους βγάζω το καπέλο, γιατί στην εποχή του internet και της ατέλειωτης καταιγίδας από πληροφορίες που δεχόμαστε, και ενώ όλα δείχνουν ότι επιστρέφουμε στην φάση των singles, κάνουν κάτι που θεωρείται αδιανόητο. Βγάζουν δίσκο διάρκειας 64 λεπτών που να ακούγεται με τον ίδιο ενθουσιασμό από την αρχή μέχρι το τέλος.

Πέρασαν την δύσκολη δοκιμασία του καθοριστικού 3ου δίσκου με χαρακτηριστική ευκολία και κατάφερουν να αγγίξουν ένα ευρύτερο κοινό χωρίς να συμβιβαστούν.
Φαίνεται άλλωστε αυτό στα live τους, όσο καλοί και επαγγελματίες μουσικοί είναι και ας αλλάζουν οργάνα μεταξύ τους όπως αλλάζουν πάσες οι παίκτες της Barcelona, έχουν τον ενθουσιασμό και την απλότητα ερασιτεχνικού συγκροτήματος που κάνει τα πρώτα του βήματα.

To Suburbs είναι ο δίσκος που περιγράφει ακριβώς τα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια.
Όταν τα προάστια δεν ήταν ένα ατελείωτο parking και μπορούσες να παίξεις άνετα μπάλα, κρυφτό και κυνηγητό στην μέση του δρόμου χωρίς να φοβάσαι ότι θα σε πατήσει αμάξι.
Όταν ακόμα σαν πιτσιρικάδες ήμασταν οργανωμένοι σε γειτονιές και κάθε δρόμος είχε την παρέα του, και αισθανόμασταν σαν ομάδα. Τότε που ήμασταν παρέα είτε πρόκειται για μπάλα απέναντι στους μεγάλους, είτε για τσαμπουκά με την αντίπαλη οδό, είτε για βόλτες με τα bmx μέχρι τους διπλανούς δήμους. Και όταν νοιώσαμε κάτι περίεργο για το κοριτσάκι του διπλανού σπιτιού κάτι μέσα μας άλλαξε, αλλά τίποτα δεν κρατούσε μέχρι το επόμενο παιχνίδι.

Το Suburbs είναι όλα αυτά και ότι άλλο κρύβουν οι μνήμες μας από τα "μαγικά" εκείνα χρόνια. Είναι ένα concept album που καταγράφει με τον καλύτερο τρόπο αυτήν την περίεργη νοσταλγία για κάτι πιο αθώο, όταν η ζωή μας και η καθημερινότητα ήταν πιο απλή, οι μέρες μας ατελίωτες αλλά γεμάτες και όλα έβγαζαν νόημα.

2. Beach House - Teen Dream

2010-12-19T19:52:00.001+02:00

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Λατρεύω τους Beach House, από την πρώτη στιγμή και από το πρώτο άκουσμα ήταν αυτό που λέμε κεραυνοβόλος έρωτας.
Λατρεύω την βαθιά φωνή της Victoria LaGrand, λατρεύω το πως με κάνουν να νοιώθω κάθε φορά που τους ακούω. Είναι σπουδαίο πως μπορούν να με κάνουν να θέλω να ερωτευθώ ακούγοντας τα τραγούδια τους, όχι γιατί πραγματικά το θέλω, απλά και μόνο γιατί θέλω να μοιραστώ αυτόν τον δίσκο. Τους Beach House μπορείς να τους χαρακτηρίσεις σαν dream pop δίδυμο (και εν μέρει θα έχεις δίκιο γιατί είναι μουσική φτιαγμένη μέσα από ένα όνειρο), αλλά είναι πολύ περισσότερο από αυτό. Έχουν μέσα τους μια μελαγχολία και μια νοσταλγία που έκανε όλα τα indie darlings φέτος να κλειδωθούν στις κρεβατοκάμαρες τους, με μόνη μουσική υπόκρουση το Teen Dream.

3. Deerhunter - Halcyon Digest

2010-12-18T20:28:00.000+02:00

Πάντα όταν ακούω τους Deerhunter, αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν ένας προβληματικός τυπάκος σαν τον Bradford Cox να έχει στο μυαλό του τόσες μελωδίες σε πολλαπλά στρώματα.
Το Halcyon Digest είναι με τρεις λέξεις ονειρικό, υπνωτιστικό, μαγευτικό. Σε κάθε ακρόαση νοιώθεις ότι χάνεσαι όλο πιο βαθιά στα τραγούδια του, σε βαθμό που γίνεται εθιστικό.
Και όπως πολύ σωστά είπε μια φίλη, θα ήθελα να ζω σε ένα σύμπαν που να ακούγεται παντού ο Cox.

4. No Age - Everything In Between

2010-12-17T22:49:00.000+02:00

Οι Νo Age κυκλοφορούν το πιο προσβάσιμο άλμπουμ τους, χωρίς να σημαίνει ότι έγιναν πιο soft, άμα σ' άρεσε το Nouns στάνταρ θα σ' αρέσει και το Everything In Between. Noise και lo-fi στα καλύτερα του για φέτος. Δεν έχω και πολλά να πω γι' αυτό το δίσκο και για το δίδυμο από το Los Angeles, πέρα απ' ότι έβγαλαν ότι το πιο πορωτικό άκουσα φέτος με κιθάρες. Και όταν σκέφτομαι γιατί έχω βάλει τόσο ψηλά αυτό τον δίσκο πάντα μου έρχονται στο μυαλό οι άπειρες φορές που χτυπιόμουν μόνος μου φωνάζοντας τους στίχους του Sorts.

πάρτυ!

2010-12-17T04:28:00.001+02:00

Την Τρίτη (21/12) έχουμε πάρτυ! Όλοι οι bloggers, και όχι μόνο, που συμμετείχαμε στον υπέροχο θεσμό της ~~eurovision~~ εε blogovision, μαζεύουμε τις λίστες μας, τις αντιπαραθέσεις μας και όλα τα μουσικά κόμπλεξ μας και πάμε πλατεία καρύτση (που αλλού; τι σόι hipsters είμαστε;) και συγκεκριμένα στο blink για να ακούσουμε τα καλύτερα albums της χρονιάς όπως εμείς τα ψηφίσαμε!

Επίσης αύριο, Παρασκευή 14:00 με 16:00, στο καθιερωμένο ραντεβού μας στον indieground radio θα παίξουμε μαζί με τον Serpantine Padd τους δίσκους που απολαύσαμε περισσότερο αυτή την τόσο γεμάτη (μουσικά τουλάχιστον) χρονιά που μας πέρασε, σύμφωνα με εμάς. Αντικειμενικά και δημοκρατικά όπως πάντα. Θα πέσει και το καθιερωμένο βρισίδι όπως πάντα.

5. Spoon - Transference

2010-12-16T17:48:00.000+02:00

Είναι κάποιες μπάντες, που απλά δεν μπορούν να βγάλουν κακό δίσκο, τι κακό, ούτε καν μέτριο. Ε οι Spoon είμαι σίγουρος ότι και σκατά να κάνουν θα βγάλουν κάτι που θα με κάνει να παραληρώ όλη τη χρονιά. Το Transefernce είναι άλλη μια απόδειξη. Οι Spoon δεν είναι ούτε indie, ούτε alternative, ούτε τίποτα. Βασικά είναι από τα συγκροτήματα που δεν χωράνε στις στενές κατηγοριοποιήσεις των μουσικών ειδών, είναι ένα είδος από μόνοι τους. Είναι Spoon.
Από τις αρχές του 2010 λοιπόν με έκαναν να αναρωτηθώ Is Love Forever? (καλύτερο timing δεν θα μπορούσες να βρεις κ. Daniel) να θέλω να ακούω κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ το Goodnight Laura, να χάνομαι στο μυστήριο, να τα σπάω στο μυαλό μου με το Written In Reverse ('someone better call a hearse') και στο τέλος να σκέφτομαι δεν γαμιέται δεν έχω και τίποτα να χάσω πέρα από σκιές και σκοτάδια.

Υποκλίνομαι.

6. Τhe Walkmen - Lisbon

2010-12-15T19:07:00.000+02:00

Μερικά συγκροτήματα είναι σαν τις σχέσεις. Τα απολαμβάνεις με πολύ ποτό για ένα βράδυ και μετά ούτε που σε νοιάζει να τα ξαναδεις, με άλλα ενθουσιάζεσαι υπερβολικά πολύ για κάνα μήνα και προσπαθείς με τρόπο να τους εξηγήσεις ότι «δεν φταις εσύ, αλλά εγώ που σε βαρέθηκα».

Είναι και κάποια άλλα που ο έρωτας είναι κεραυνοβόλας από το πρώτο κι όλας λεπτό (Eveyone Who Pretend to Like Me Is Gone), και νομίζεις ότι θα κρατήσει για πάντα (Bows + Arrows).
Σε κάθε βήμα τους, τα ακολουθείς, και σε κάθε λάθος τους τα συγχωρείς (A Hundred Miles Off) ενώ κάνεις υπομονή για κάτι καλύτερο και δεν τα παρατάς. Αναγνωρίζεις ότι το παλεύουν ακόμα και ανανεώνονται (Υou & Me) και σε κερδίζουν πάλι για άλλη μια φορά εκ νέου. Σε συγχωρούν και αυτοί που δεν τους έχει δει live τόσα χρόνια και ανανεώνετε το ραντεβού σας για το Primavera 2011, για να τα πείτε και από κοντά πλέον.

7. Motorama - Alps

2010-12-14T21:55:00.000+02:00

Πρέπει να παραδεχθώ ότι όταν πρόκειται για new wave//post punk δεν είμαι καθόλου μα καθόλου αντικειμενικός. Δώσε μου μια βαθιά φωνή, μελαγχολικές κιθάρες, δυνατό μπάσο και λίγο απελπισμένους στίχους και με έχεις κερδίσει. Αυτό κάνουν με μεγάλη μαεστρία οι Ρώσσοι Motorama στο ντεμπούτο τους Alps, και με καθήλωσαν καλοκαιριάτικα να εύχομαι να έρθει χειμώνας για να τους ακούσω όπως τους αξίζει.

Παλιότερο ποστ εδώ.

8. Gorillaz - Plastic Beach

2010-12-13T16:41:00.000+02:00

Κάθε κυκλοφορία τους βάζει τον πήχη και πιο ψηλά, κάθε φορά ο ήχος τους είναι ακόμα πιο μπροστά σε σημείο που να καθορίζει τον ήχο της επόμενης πενταετίας. Όπως λέω πάντα για τους Gorillaz έτσι θα έπρεπε να είναι το σωστό, καλό mainstream.

Ένα blend από electro, hip hop, καθαρόαιμη ποπ και λίγες κιθάρες μαζί με μια παρέλαση από guests, που όλοι θα ζήλευαν στον δίσκο τους.
Πως χωράνε μέσα o Lou Reed με τον Snoop Dog, o τρελάρας των Falls με τους De La Soul και ο Mos Def με τους Mick Jones & Paul Simonon; Και πως γίνεται όλο αυτός ο χαμός από διαφορετικούς ήχους και φωνές να έχει τελικά συνοχή από την αρχή μέχρι το τέλος;

Ένας δίσκος που έχει τα πάντα και συμφέρει, τρελό ξεβίδωμα με το Stylo, ανατολικοί ρυθμοί με ρίμες στο White Flag, χαβαλές στο Superfast Jellyfish, χάσιμο πίσω από τα beats και τα αιθέρια φωνητικά της Little Dragon στο Empire Ants, Some Kind of Nature με την αναλλοίωτη φωνή του Reed και που 'σαι ακόμα.
Άσε που περιέχει και το καλύτερο ποπ κομμάτι της χρονιάς, το Melancholy Hill, το οποίο άκουσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο φέτος, σύμφωνα με το last.fm.

Επάξια λοιπόν η μουσική ιδιοφυΐα του Damon Albarn, που κρύβεται πίσω από αυτήν την καρτοονίστικη παρέα, καπαρώνει το #8 μου για φέτος, και παίρνει 13 ποντάκια στο τσεπάκι της. Damon σε ευχαριστώ.

9. Crystal Castles - Crystal Castles (II)

2010-12-12T19:26:00.000+02:00

Γιατί έχει τρία από τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς. Γιατί μόνο αυτοί μπορούσαν να πάρουν ένα δικό τους κομμάτι, να το μιξάρουν και να βγει 100 φορές καλύτερο. Αν και με το ντεμπούτο τους ποτέ δεν κατάλαβα πως έγινε τέτοιος χαμός και ήθελα τόσο πολύ τα σκατώσουν στο δεύτερο άλμπουμ τους και να επιβεβαιωθώ. Και σκάει αυτό και σου κάνει τη μούρη κρέας, απόμακρο και κρύο χωρίς να σου δώσει περιθώριο επιλογής παρά να χωθείς στις abstract μελωδίες τους.
Σε αντίθεση με το πρώτο τους δεν θέλεις να κάνεις skip σε κανένα τραγούδι μια και επιτέλους βρήκαν την χρυσή τομή μεταξύ θορύβου και μελωδίας. Need I say more? I think not.

10. Surfer Blood - AstroCoast

2010-12-11T21:59:00.001+02:00

Το απλό, καλό indie rock που αγαπήσαμε στο πρώτο μισό της προηγούμενης δεκαετίας (πριν αρχίσουν την αντεπίθεση τα μπιμπλίκια και τα synths) με μια δόση Surf και μπόλικης ανεμελιάς. Οι πιτσιρικάδες από την Florida γράφουν απλά αλλά εθιστικά ριφς, που πάντα είναι η αδυναμία μου, τραγούδια για καλοκαίρι, surf και τι άλλο σχέσεις.

11. The National - High Violet

2010-12-10T21:59:00.000+02:00

Όσο περνάει ο καιρός καταλαβαίνω ότι οι National έχουν καταστρέψει πολύ κόσμο, τουλάχιστον να μην νομίζω ότι μόνο εμένα έχουν σημαδέψει. Κάτι είναι και αυτό.
Γι' αυτό δεν ήθελα να αγγίξω το High Violet, γιατί ήξερα τι με περιμένει. Αναμισβήτητα δεν είναι επιπέδου Alligator ούτε Boxer, δεν έχει ούτε την στόμφα ούτε τα ξεσπασμάτα, και κάτι ήξερα που τον κράταγα στο ράφι. Αυτό είναι το κακό με τους National άλλωστε, πάντα σε περιμένουν στην γωνία για να σε αποτελειώσουν..

12. Wavves - King of The Beach

2010-12-10T03:01:00.000+02:00

Οι Wavves δεν χρειάζονται και πολλές συστάσεις. Πάρε τον frontman τους τον Nathan. Ροκ σταρ παλιάς κοπής, το μόνο που τον νοιάζει είναι να πίνει μπάφους και αλκοόλ, μπλέκεται σε κάτι απίθανεις ιστορίες, αυτοκαταστροφικός σε σημείο που να γίνεται απολαυστικός αλλά όχι πρεζάκι τύπου Doherty και βγάζει και γαμάτη μουσική. Από το πρώτο κομμάτι του King of The Beach πορώνεσαι και θες να τα σπάσεις όλα, αντ' αυτού αναλώνεσαι στο να κάνεις air guitar στα σόλο των τραγουδιών. Βοηθάει ότι και σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές του ο ήχος είναι πιο προσεγμένος, σε κάποιο βαθμό πιο γυαλιστερός χωρίς όμως να ξεφεύγει τελείως από τον γνώριμο noise προφιλ του. Μ' αρέσει απίστευτα που σε κάθε σχεδόν τραγούδι τα βάζει με τον εαυτό του, αυτοσαρκάζεται αλλά στο πετάει ένα who gives a fuck και πάει παρακάτω.

13. Beach Fossils - Beach Fossils

2010-12-08T20:55:00.000+02:00

Από τους τίτλους των τραγουδιών και μόνο υποψιάζεσαι τι θα ακούσεις. Vacation, Lazy Day, Youth... Έναν οδηγό για το πως να ξοδέψεις ηλιόλουστες μέρες, κάνοντας απολύτως τίποτα, σχέδια διαφυγής από την πόλη και νεανικούς έρωτες.
Υπάρχει μια διάχυτη αθωότητα σε όλο ντεμπούτο τους αλλά αυτό που τους να κάνει να ακούγονται ξεχωριστούς είναι η μίξη ανεμελιάς και μελαγχολίας κάτω από ήχους surf μελωδιών και απόμακρων φωνητικών.

14. Harlem - Hippies

2010-12-07T15:58:00.000+02:00

Μερικές φορές το μόνο που θέλεις να ακούσεις είναι απλό rock 'n' roll. Ούτε πολύπλοκες ενορχηστρώσεις, ούτε ψαγμένος στίχους που θα σε προβληματίσουν και ούτε "δύσκολα" concept albums. Στο Hippies θα βρεις ακριβώς αυτό, μιλάμε για ένα ειλικρινές, μη επιτηδευμένο garage rock δίσκο στα όρια του low-budget και ας τους έχει η Matador κάτω από τα φτερά της. Let's be honest here, το sophomore των Harlem δεν πρόκειται να σου αλλάξει τη ζωή και πιθανόν του χρόνου να μην τους θυμάσαι καν. Θα θυμάμαι όμως τα αμέτρητα βράδια στην αυλή μου να τους ακούω περιμένοντας κάτι να αλλάξει, και να εύχομαι όλα να είναι τόσο απλά όσο οι στίχοι τους και τα τραγούδια τους ενώ χαζοχαίρομαι μόνος μου.

15. Tame Impala - Innerspeaker

2010-12-06T21:53:00.000+02:00

Έχω μια κακιά συνήθεια. Μόλις αγαπήσω κάποιους δίσκους τους σβήνω από το κινητό μου για να βάλω καινούργιους και να καταφέρω να τους ακούσω. Είναι πολύ ψυχαναγκαστικό αυτό που κάνω, αλλά διαφορετικά θα ακούω τα ίδια και τα ίδια σε ένα ατέλειωτο loophole. Ένας από τους δίσκους που μου λείπουν πολλές φορές όταν βολτάρω με το ποδήλατο στην Αθήνα και βρίζω τον εαυτό μου για τα ηλίθια κόλπα που σκαρφίζομαι, είναι αυτός των Tame Impala.
Οι Αυστραλοί σκαρώνουν ψυχεδελικά ροκ κομμάτια και η οικεία Lennonish φωνή του frontman μου πήρε τα μυαλά το καλοκαίρι. Θυμάμαι άπειρες ώρες να είμαι ξάπλα στον ήλιο με τα ακουστικά στα αυτιά και να κολυμπάω στις μελωδίες τους, μεστά και δεμένα κομμάτια με μια καλοκουρδισμένη μπάντα να τα δίνει όλα. Δεν ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω από τον δίσκο σίγουρα όμως μου έχουν μείνει τα Lucidity, Desire Be Desire Go, Solitude Is Bliss και το I Don't Really Mind.

Για τους τύπους τα έχουμε πει και εδώ.

16. My Wet Calvin - All Great Events

2010-12-05T17:03:00.000+02:00

Μια από τις ευχάριστες εκπλήξεις της φετινής χρονιάς οι δικοί μας My Wet Calvin (check εδώ). Αν και γνωστοί στο αθηναϊκό κοινό εδώ και αρκετά χρόνια για τα εκρηκτικά και ευρηματικά live τους, φέτος κυκλοφόρησαν την πρώτη τους ολοκληρωμένη δουλειά μαζεύοντας έτσι υλικό από παλιότερες κυκλοφορίες και κάποιες καινούργιες συνθέσεις. Δεν είναι ότι πιο ολοκληρωμένο άκουσα φέτος, αλλά πολλά κομμάτια διάολε μου κόλλησαν βαθιά στον εγκέφαλο μου και ακόμα δεν λένε να φύγουν. Άκου τα Part Two, Bess McNeal, Morning Tide και το Sweet 'n' Sour που κάθε φορά που το ακούω με ρίχνει στα πατώματα.

17. Vampire Weekend - Contra

2010-12-04T15:27:00.000+02:00

Το αν είναι πλουσιόπαιδα και φλώροι οι Vampire Weekend, καθόλου δεν με ενδιαφέρει. Καταφέρνουν να μου δώσουν ξένοιαστα και ανεβαστικά τραγούδια χωρίς να το κουράζουν. Το Contra μπορεί να μην έχει το A-punk και το Oxford Comma του ντεμπούτου τους, έχει όμως το Giving Up The Gun και το Cousins. Παίζοντας ανάμεσα στον ήχο των Τalking Heads και των πολυ-αγαπημένων μου Walkmen με πιο ανάλαφρη διάθεση, είναι ο δίσκος που θες να ακούς στην μετάβαση μεταξύ άνοιξης και καλοκαιριού. Ηλιόλουστες indie μελωδίες με afro beat επιρροές. Άκου επίσης τα White Sky, το post-breakup κομμάτι Taxi Cab και τις middle/upper class αναζητήσεις στο Run.

18, Crocodiles - Sleep Forever

2010-12-03T21:33:00.001+02:00

Άμα η χρονιά δεν ήταν full στο noise, lo-fi και shoegaze σίγουρα οι Crocodiles θα ήταν ψηλότερα στη λίστα. Βρωμιά στις κιθάρες, πολύ distortion στα φωνητικά και ξεκάθαρες επιρροές από Jesus and The Mary Chain και My Bloody Valentine (άκου το Girl In Black και θα καταλάβεις) είναι μερικούς από τους λόγους που αυτό το δισκάκι έλιωσε στα ηχεία μου το 2010. Τσέκαρε τα Mirrors, Stoned to Death και Sleep Forever.

19. Foals - Total Life Forver

2010-12-02T21:43:00.000+02:00

Foals - Total Life Forever

Οι Foals εμπλούτισαν τον ήχο τους με shoegaze πινελιές (όπως και πολλοί άλλοι φέτος), τα εθιστικά riffs που ακούσαμε στο Antidotes υπάρχουν αλλά αυτή τη φορά ο ήχος τους ακούγεται πιο μεγάλος, πιο επικός και με μεγαλύτερο βάθος.

Αναμφισβήτητα καλύτερη στιγμή του δίσκου είναι το 7λέπτο Spanish Sahara με το ανατριχιαστικό build-up του.

Οπωδσήποτε άκου τα Blue Blood, This Orient και το ομότιτλο Total Life Forerver.

20. Wild Nothing - Gemini

2010-12-01T21:46:00.001+02:00

20. Wild Nothing - Gemini

Όταν ακούς το Gemini είναι δύσκολο να πιστέψεις ότι πίσω από τις πολυδιάστατες μελωδίες του βρίσκεται μόνο ένα άτομο. Shoegaze, indie-pop και new wave like synths μπλεγμένα σε ένα περίεργο μείγμα φτιάχνοντας ονειρικά τραγούδια που σου φέρνουν νοσταλγία για την εφηβεία και τα απωθημένα της. Οι Wild Nothing έχουν έναν φρέσκο και νεανικό ήχο παρόλου που έχει επηρεαστεί πολύ από άλλες δεκαετίες. Οπωσδήποτε άκου το Live in Dreams, Chinatown και Summer Holiday.

Top of the Pops 31-20 για το 2010

2010-11-30T23:50:00.164+02:00

Και μιας και ξεκινάει φέτος (για τέταρτη φορά) η blogovision, διαβάστε πιο πολλά στο blog του gone4sure προσπάθησα να κάνω μια λίστα με τα 30 albums που άκουσα και μου άρεσαν πιο πολύ για το 2010. Αρχικά πήγα για 20άδα μετά μου βγήκε 30αδα και παραλίγο να βγει 40-50άδα. Ω ναι, το 2010 ήταν μια πολύ καλή χρονιά!

Aπό ~~αύριο~~ σήμερα ξεκινάμε αντίστροφη μέτρηση από το #20 μέχρι το #1. Γουστάρω!

30. Band of Horses - Infinite Arms

Η μπάντα από Seattle με τα προσεγμένα και υπέροχα covers, μπορεί να μην μας πρόσφεραν φέτος ένα αριστούργημα όπως το Everything All the Time ή το Cease to Begin, αλλά

στο Ιnfinite Arms βρίσκει αρκετά αντάξια κομμάτια όπως το πιο ποπ κομμάτι τους Dilly, το επιβλητικό Factory και το Compliments.

29. Belle & Sebastian - Belle and Sebastian Write About Love

Οι Belle & Sebastian ξέρουν να παραδίδουν άψογα indie pop κομμάτια no matter what. Αυτό κάνουν και στον όγδοο τους δίσκο, που ενώ μου άρεσε δεν με ενθουσίασε τόσο όσο παλιότερες δουλειές τους.

28. Broken Bells - Broken Bells

Οι Broken Bells είναι η συνεργασία του Dangermouse με τον frontman των Shins, James Mercer. Δεν ξέρω αν φταίει ότι μου έχει λείψει πολύ ένα καινούργιο άλμπουμ από τους Shins, αλλά μου κράτησε συντροφία πολλές ώρες. Κομμάτια που ξεχωρίζουν: October, The High Road, The Mall and Misery, Vaporise και Mongrel Heart μεταξύ άλλων.

27. Menomena - Mines

Οι Menomena φέρνουν έναν ακόμα πολύ καλό δίσκο, και οποιαδήποτε άλλη χρονιά θα είχαν καλύτερη θέση στις end-lists. Ο στίχος της χρονιάς τους ανήκει δικαιωματικά στο TAOS με το "I'm not the most cocksure guy
but I still sure fight the good hard fight"

26. Caribou - Swim

Ένα από τα soundtracks μου για το καλοκαίρι. Το Odessa είναι το απόλυτο καλοκαιρινό 'χιτ' και δεν σηκώνω κουβέντα και με Sun, Jamelia you can't go wrong.

25. The Drums - The Drums

Αν και με το ep τους 'Let's Go Surfing' μας πήραν τα μυαλά και έπεισαν την μισή Καρύτση να αρχίσει surf, στο ντεμπούτο τους βρισκόνται ένα βήμα παρακάτω. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα βρείτε surfpop διαμαντακία, μιας και το καλοκαίρι συνεχίζεται!

24. Allo Darlin' - Allo Darlin'

Ένα από τους αγαπημένους μου indie-pop δίσκους για το 2010. Ευαίσθητα, ανάλαφρα κομμάτια για έρωτες και όλα τα συναφή. Nothing more and nothing less.

23. Ceremony - Rocket Fire

Ότι μας έδωσαν οι Aptbs πέρσι μας φέρνoυν οι Ceremony σε μικρότερο βαθμό όμως. Το κοπάνημα και η πόρωση μετά θορύβου είναι εγγυημένα.

22. Women - Public Stain

Ένα μείγμα με βάση τους Velvet Underground και επηροές από shoegaze και post-punk. Ακροβατούν ανάμεσα στον θόρυβο και την μελωδία. Απολαυστικός δίσκος!

21. LCD Soundsystem - This Is Happening

Ο Μr. Murphy για άλλη μια φορά δεν απογοητεύει προσφέροντας δυνατά dance κομματιά σε συνδυασμό με δυνατές κιθάρες όπου χρειάζεται. Μόνο που το λείπει αυτό το little extra something που θα τον έκανε ενά κλασσικό δίσκο. (Άκου οπωσδήποτε το 'All I Want')

Arcade Fire live at Palau Sant Jordi

2010-11-30T23:27:00.001+02:00

Όσο και ωραία να είναι η Βαρκελώνη, εγώ κάθε λίγο και λιγάκι κοίταγα το ρολόι μου και σκεφτόμουν «σε τόσες ώρες θα βλέπω τους Arcade Fire». Με το που είχα ακούσει το εκπληκτικό Suburbs, και ας είχα μόλις γυρίσει από διακοπές έψαχνα τρόπο να τους δω live. Τώρα που συμβαίνει ρε γαμώτο. Οι Καναδοί απέδειξαν με την αξία τους ότι είναι (ίσως) η σημαντικότερη μπάντα των 00's. Γιατί κάθε φορά που βγάζουν άλμπουμ ξέρεις από τώρα τι θα ακούς για ολόκληρο τον χρόνο.
Ένας λόγος που περίμενα το λάιβ αυτό είναι ότι ήθελα να δω ότι το αξίζουν και πάνω στην σκηνή αυτό.

Βέβαια όποιος είδε το Unstaged που είναι μια συναυλία που κάνανε στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκη και το σκηνοθέτησε ο Tery Gilliams, θα έπρεπε να μην έχει αμφιβολία, αλλά έπρεπε να το δω με τα ίδια μου τα μάτια.

Την συναυλία άνοιγαν οι Fucked Up, το πιο άκυρο support που θα μπορούσα να πετύχω, κρίμα γιατί σε άλλες συναυλίες τους ανοίγουν οι Vampire Weekend. Καλά ρε παλικάρια από τόσα συγκροτήματα απ' τον Καναδά τους Fucked Up διαλέξατε; Με τι ψυχολογία; Τουλάχιστον ήπια με την ησυχία τις μπύρες μου για να είμαι 100% συγκεντρωμένος μετά, κάτι είναι και αυτό.

Το Palau Sant Jordi, ήταν μισογεμάτο όταν ο Win Butler και η παρέα του βγήκαν, και με τη μια με έστειλαν με το 'Ready To Start', το μπάσο σε χτυπάει κατευθείαν στο στομάχι και το μόνο που σου μένει είναι να τραγουδάς τους υπέροχους στίχους του. Περιττό να πω ότι χτυπιόμουν χειρότερα και από την πιο τελειωμένη groupie και δεν μπορούσα να πιστέψω αυτό που ζω! Στο καπάκι Laika και πριν προλάβω να πάρω μια ανάσα αρχίζει το 'No Cars Go' και εκεί απογειώθηκα.. Το απόλυτο ξεσηκωτικό-συναυλιακό κομμάτι των AF, και ένα από τα κομμάτια που ονειρευόμουν να το δω live από τότε που στα χέρια μου έπεσε το πρώτο (και μοναδικό) ep τους.

Η σειρά της Regine να μας τραγουδήσει για την πατρίδα της την Haiti, τα χαμένα της ξαδέρφια και μετά το τραγούδι αποκάλυψη και γι' αυτήν αλλά και ολόκληρη την καναδική κολλεκτίβα. Ο λόγος για το Sprawl II, εκεί δεν άντεξα το ομολογώ, με πήραν τα δάκρυα. Δεν ξέρω γιατί, ενώ είναι ένα πολύ ανεβαστικό κομμάτι το Sprawl II, με συγκινεί πάρα πολύ. Αυτή δεν είναι και η μαγεία των Arcade Fire άραγε; Τόσο πολλά και διαφορετικά συναισθήματα, και πολλές φορές αντικρουώμενα μεταξύ τους, πακεταρισμένα προσκετικά σε τετράλεπτα κομμάτια. Η Regine όσο πάει και μ' άρεσει πιο πολύ, το έχει περισσότερο από ποτέ και αυτό φαίνεται 100% επί σκηνής.

Εντάξει όποιος δεν έχει συγκινήθηκε με το Intervention και δεν έκλαψε στο Crown of Love (άραγε υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει συνδέσει τους στίχους του με κάποια προσωπική του ιστορία;) δεν έχει την δυνατότητα να νοιώσει.
Ακολούθησαν τα We Used to Wait, Power Out, το Rebellion όπου έγινε ένας ψιλοχαμός, μετά το πιο 'σκληρό' κομμάτι τους λέγε με Month of May και το Τunnels.

Να πω την αλήθεια φοβόμουν ήταν θα έχουν χάσει τον αυθορμητισμό τους, την τρομερή ενέργεια που έβλεπα στις ζωντανές τους εμφανίσεις τόσο χρόνια στο youtube, αλλά και εκεί βγήκα λάθος. Φαίνεται μπάντα που γουστάρει που παίζει και είναι λες και έχουν βγει στα πρώτα τους live και είναι κωλοχαρούμενοι και ενθουσιασμένοι, όχι για ένα καταξιωμένο συγκρότημα με τρία αριστουργήματα στην πλάτη τους. Highlight βέβαια η φώτο από κάτω!

Το άλλο που μου έκανε έντυπωση είναι το πως σε κάθε τραγούδι, όλη η μπάντα αλλάζει θέσεις, πότε η Regine στα drums, πότε στα keyboards, πότε ο Win στο πιάνο, πότε με την κιθάρα, μετά από κάποια φάση έχανες την μπάλα με το ποιος είναι που! Στο άλλο που τους δίνω άπειρο respect είναι το ότι παίζουν σχεδόν ολόκληρο το Funeral έξι χρόνια μετά, χωρίς κανένα ίχνος σνομπισμού που βλέπεις στα περισσότερα συγκροτήματα (τύπου παίζουμε όλο το καινούργιο μας άλμπουμ για να πουλήσουμε κόπιες, και 2-3 από την υπόλοιπη δισκογραφία).

Στο encore ήξερα τι να περιμένω. Ήξερα ότι θα κλείσουν με το Wake Up αλλά και πάλι έμεινα μαλάκας με το feeling που βγάζει αυτό το κομμάτι όταν το ακούς ζωντανά με 10.000 ανθρώπους γύρω σου να τραγουδάνε μαζί σου... Ένα μικρό παράπονο έχω, που δεν παίξανε το 'Empty Room' που είναι απόλυτα πορωτικό κομμάτι για live αλλά σιγά.

Oι photos δεν είναι δικές μου και ανήκουν στον κύριο ricardopizana, που με άφησε να τις χρησιμοποιήσω. Τhanks dude!

Barcelona

2010-11-30T03:29:00.000+02:00

Δεν ξέρω τι έχω πάθει αλλά με έχει πιάσει μια ψύχωση με την Ισπανία. Όλα ξεκίνησαν τον Φεβρουάριο που μας πέρασε που επισκέφθηκα την υπέροχα μαγευτική Valencia και την όχι τόσο όμορφη Μαδρίτη. Έμεινα με το πως ένας Μεσογειακός λαός σαν τους Ισπανούς που ενώ έχουν πολλά κοινά με τους Έλληνες και τους Ιταλούς στην συμπεριφορά τους, έχουν καταφέρει να είναι και ανοιχτοί, χαρούμενοι άνθρωποι αλλά ταυτόχρονα και πολιτισμένοι.

Όταν με ρώτησε ένας φίλος, πως μου φάνηκε η Βαρκελώνη του απάντησα όπως θα μπορούσε να είναι η Θεσσαλονίκη εαν οι φίλοι μας εκεί στα Βόρεια (no offence dudes, αγαπάμε Θεσσαλονίκη) είχαν λίγο παραπάνω μυαλό και εκμεταλλευόντουσαν τα ατού της πόλης τους. Μια σχετικά επίπεδη πόλη, με δρόμους με μπόλικη άπλα (σε πολλά πεζοδρόμια παίζεις άνετα μπάλα), 100 (ναι 100) χιλιόμετρα ποδηλατόδρομων κατά μήκος της πόλης. Μια παραλία που εξυπηρετεί πρωτίστως τους δημότες της, προσφέροντας χώρο για περπάτημα, skate, ποδήλατο, rollers και ότι άλλο μπορεί να βάλει ο νου σου.

Μου άρεσε που είδα σε μια πόλη του Νότου τόσα πολλά ποδήλατα, πολύ κόσμο να περπατάει (ή να έχει βγει για τρέξιμο) και οδηγούς που να σέβονται και να αναγνωρίζουν πως πρωτεραιότητα έχει ο πεζός και μετά ο ποδηλάτης. Γιατί? Γιατί είναι οι πιο ήπιες μορφές μετακίνησης.

Και δεν σταματάει εκεί, η Βαρκελώνη έχει αναπτύξει ένα σύστημα δανεισμού ποδηλάτων για τους δημότες της, με διαθέσιμα ποδήλατα σε άπειρα σημεία της πόλης. Μιλάμε για 20.000 ποδήλατα και δεκάδες σημεία παρκινγκ/ενοικίασης σε ολόκληρη την πόλη! Όπου και να γυρίσεις να κοιτάξεις στανταρ θα δεις γύρω σου αυτά τα κόκκινα ποδήλατα, δυστυχώς δεν μπόρεσα να δοκιμάσω κάποιο για να έχω εικόνα για το πόσο πρακτικά και βολικά είναι.

Καλά τώρα άμα αρχίσω και μιλάω για τα κτίρια και το πως τα έχουν διατηρήσει και προβάλλουν δεν θα τελειώσει ποτέ αυτό το post. Απλά σε κάθε τετράγωνο, χωρίς υπερβολή, θέλεις να σταματήσεις και να θαυμάσεις ένα νεοκλασσικό ή μοντέρνο κτίριο, ένα γκραφίτι μια όμορφη πλατεία, οτιδήποτε.

Ακολουθούν κάποιες λίγες φωτογραφίες, από μέρη στην Barcelona. credits ;)

Ποικίλο Όρος

2010-11-18T23:46:00.000+02:00

Είχα καιρό να κάνω ποδήλατο και είπα να μπω στα βαθιά.
Βολτίτσα λοιπόν με mtb στο Ποικίλο Όρος. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής βλέπεις την Αθήνα από ψηλά (όταν κοιτάς από ψηλά μοιάζει η γη με ζωγραφιά κλπ) και βλέπεις στην ουσία όλα τα προάστια της πόλης που αγαπάμε να μισούμε σε μια βόλτα που διαρκεί με σχετικά χαλαρούς ρυθμούς μια ώρα και κάτι. Πριν γυρίσεις αξίζει να αράξεις καμιά ώρα τουλάχιστον (ειδικά άμα έχει βραδιάσει) και να δεις την πόλη να φοράει τα φωτεινά της χρώματα, την φύση να ηρεμεί ακόμα πιο πολύ και να εσύ να αδειάσεις το μυαλό σου από χαζές και ανούσιες σκέψεις που κουβαλάς τόσο καιρό.

Δυστυχώς δεν είχα καλή κάμερα μαζί μου και έτσι αρκέστηκα σε κάποιες πρόχειρες φώτο από το κινητό. Οι πιο εντυπωσιακές βέβαια θα ήταν οι βραδυνές άμα είχα μια ψηφιακή της προκοπής με όλο το λεκανοπέδιο στα πόδια σου.

Πραγματικά με κάτι τέτοια σκηνικά ηρεμείς. Δεν υπάρχει κανένας θόρυβος να σε ενοχλεί, μόνο οι ήχοι της φύσης, κάποιο πουλί που θα πετάξει από πάνω σου, ο ήχος τον φύλλων κόντρα στον αέρα, και το ποδήλατο σου κόντρα στους βράχους και τα χώματα. Το Ποικίλο Όρος μου φαίνεται ότι θα το λατρέψω, έχει απίστευτα μονοπάτια με μερικά να έχουν πλάτος λίγο παραπάνω από την ρόδα σου, ορατότητα μηδέν και σκέφτεσαι wow, αυτά είναι!

Αν και ορκισμένος κουρσάς και urban cyclist, πρέπει να πω ότι αυτό που ένοιωσα πάνω στο βουνό δεν το έχω ξανανοιώσει στην πόλη. Καλές οι ατέλειωτες βόλτες που στην κυριολεξία ούτε με το αμάξι δεν τις κάνεις, καλές οι «καγκουριές» και οι μαγκιές στο παρκέ της ασφάλτου, αλλά το βουνό είναι άλλη φάση.

Anyway έκανα σήμερα το δρομολόγιο για τη σχολή με το ποδήλατο μετά από πολύ καιρό και αναρωτιόμουν τι στο π**τσο έκανα τόσο καιρό και κατέβαινα με το αμάξι κέντρο μέρα μεσημέρι? Δεν ξέρω άμα ήταν που είχα καιρό να ανέβω στην σέλα, αλλά ένοιωθα πολύ γαμάτα, με τη μουσικούλα μου να κάνω τα δικά μου. Τεσπα πάω να ετοιμάσω τα πράγματα για το ταξίδι που λέγαμε. Αύριο (την παρασκευή) τα ηνία της εκπομπής θα τα κρατήσει ο γνωστός-άγνωστος we are the music makers, και από την άλλη παρασκευή πάλι μαζί!

Σπάστα Ντίβα!

2010-11-18T23:08:00.000+02:00

Σκέφτομαι ότι κλείνω έξι μήνες στο σπίτι που μένω και έκανα μια μικρή λίστα με πράγματα που έχω χαλάσει ή σπάσει.

6-7 ποτήρια
2 τασάκια
2 κούπες (θα σπάσω κούπες γι'αυτά τα λόγια που πες!)
Αυτό το πράγμα που κρεμάς τις πετσέτες σου στο μπάνιο (ε η δύναμη δεν κρύβεται)
4 πιάτα
5 λάμπες με τη μία (ήξερα ότι θα καούν άλλα μ'άρεσε το τσαφ που κάνουν όταν καίγονται και μετά πέφτει ο γενικός)
1 ψυγείο (προς υπεράσπιση μου τα είχε τα χρόνια του παίζει να μου ρίχνε τα διπλά χρόνια)

Στάνταρ θα έχω κάνει και άλλες ζημιές μιας και είμαι ο μάστορας της ατσουμπαλίασης, ο τύπος που δεν θα ήθελες να είναι ο σερβιτόρος σου όταν έχεις παραγγείλει καυτό τσάι ή μια τρυφερή καλοψημένη μπριζόλα ενώ έχεις να φας καμιά 10αριά ώρες, αλλά τώρα δεν μου έρχονται.

Ένα κομμάτι... όνειρο!

2010-10-26T14:34:00.000+03:00

Ξαφνικά ήμουν σε έναν τεράστιο κήπο, θύμιζε τον Εθνικό Κήπο ή μάλλον το Ζάππειο αλλά όχι δεν ήμουν εκεί. Ήμουν κάπου ακόμα πιο ωραία, κάτω γρασίδια, μια τέντα για το μπαρ και μία για το συγκρότημα. Από μακριά ακουγόταν ένα πιάνο να παίζει μια στοιχειωμένη μελωδία. Ο πιανίστας με ψιθυριστή φωνή τραγούδαγε κάτι στα αγγλικά, ενώ στα λιγοστά τραπέζια που υπήρχαν τα ζευγαράκια ήταν μαγεμένα με την γυμνή ομορφιά του κομματιού. Ρώτησα κάποιον δίπλα μου ποιο κομμάτι είναι αυτό; Κάτι μου μουρμούρισε που δεν κατάλαβα..

Στο όνειρο μου το τραγούδι είχε πάρει διαστάσεις υπεράνθρωπες, ήταν λες και όλη η δυστυχία και όλος ο κόσμος θα μπορούσε να σωθεί μόνο μέσα από αυτό το κομμάτι. Ο πιανίστας συνέχιζε να παίζει το κομμάτι και ήμουν σίγουρος ότι ήταν από τους καλύτερους πιανίστες που υπάρχουν, ενώ τραγούδαγε με βαθιά φωνή ότι απόψε επιτέλους θα κλέψει την αγάπη της. Ίσως αυτό να είναι το μυστικό και η λύση για όλα. Κάθε φορά που άγγιζε τα πλήκτρα του, αυτά έσταζαν μέλι και κάθε φορά που κάποιος ήχος έβγαινε από το στόμα του, ένοιωθα καλύτερος άνθρωπος..

Πως ένα τραγούδι μπορεί να γίνει όνειρο, και πως ένα όνειρο να γίνει ένα τραγούδι;

baby guru + acid baby jesus // radio dept. + his majesty the king of spain

2010-10-24T19:25:00.001+03:00

Τι φθινόπωρο και αυτό έτσι; Γεμάτο με καλές συναυλίες σε τέτοιο βαθμό που δεν ξέρεις που να πας και τι να απορρίψεις! Έτσι δεν είδα New Young Pony Club αν και ήμουν σίγουρος ότι θα ήταν μια πολύ fun συναυλία και αντ' αυτού προτίμησα να δω τους The Radio Dept. που δεν με απογοήτευσαν αλλά δεν με απογείωσαν κι όλας, αφού με το που το βρήκαν, και το Gagarin είχε ζεσταθεί, αποφάσισαν να την κάνουν! Αν και μόνο το Ηeaven's on Fire και το David να άκουγα εγώ πάλι ευχαριστημένος θα ήμουν.

Η αποκάλυψη της βραδιάς δεν ήταν όμως οι σουηδοί pop-shoegazers αλλά οι δικοί μας His Majesty the King of Spain. Είχα ακούσει δυο-τρια κομμάτια τους και μου είχαν φανεί καλοί αλλά στο live ήταν άλλη φάση! Το σχήμα έχει μεγαλώσει και ο ήχος τους έχει εμπλουτιστεί πάρα πολύ σε σχέση με τα πρώτα δείγματα που είχα ακούσει πέρσυ, πέρα από τα indie pop στοιχεία το έχουν βρει πολύ με το folk και τους ταιριάζει γάντι. Ελπίζω να μην βγω λάθος αλλά έχουμε να περιμένουμε πολλά από αυτή τη μπάντα.

Βέβαια η συναυλία της βδομάδας ήταν άλλη, στο Καταραμένο Σύνδρομο. Baby Guru και Acid Baby Jesus να κάνουν support στους Feeling of Love. Οι Baby Guru πρέπει να είναι από τις πιο πορωτικές ελληνικές μπάντες που έχω δει! Ένα ιδιόμορφο μείγμα από krautrock, ψυχεδελίας και πινελιές από post-punk μπασογραμμές και τρεις πολύ καλούς μουσικούς σε συνδυασμό με τον παθιασμένο frontman τους είναι οι Baby Guru.

Για τους Acid Baby Jesus έχω ακούσει τόσα πολλά τους τελευταίους μήνες που δεν ήξερα τι να περιμένω. Overhyped ή όντως θα αξίζουν το buzz που έχουν δημιουργήσει γύρω από το όνομα τους; Ο ήχος χθες δεν ήταν στην πλευρά τους κι όμως τα παιδιά πραγματικά τα έσπασαν! Ρε γαμώτο φαίνεται όταν ένα group γουστάρει αυτό που κάνει και έχει πολλά να δώσει.
Ένα από τα live που καταευχαριστήθηκα, δυστυχώς δεν είδα το main act μιας και έπρεπε να φύγω.

Άμα βρείτε πουθενά το 7" τους με το I'm a baby και το Salt Chunk Mary σαν b side εννοείται να το τσιμπήσετε εγώ αυτό έκανα...

A small catchup pt.2

2010-10-19T13:50:00.001+03:00

Και να 'μαι πάλι εδώ. Η μύτη μου τρέχει, ο λαιμός μου είναι χάλια αλλά θα συνεχίσω να συνοδεύω τον ελληνικό μου (α ρε λουμίδη πόσες φορές μου έχεις κάνει παρέα) με τσιγάρο και ας ξέρω ότι την επόμενη φορά που θα βήξω τα πνευμόνια μου θα τρανταχτούν τόσο πολύ που νομίζω ότι θα φύγουν από τη θέση τους και θα μεταναστεύσουν σε κάποιο άλλο πιο υγιές σώμα. Αυτοκαταστροφή much? Ω ναι είμαι η αυτοκαταστροφή προσωποποιημένη.

Ξέχασα να πω ότι η εκπομπή μας με τον we are the music makers στον indieground μεταφέρθηκε από πέμπτη πρωί σε Παρασκευή 14:00 με 16:00 (thank god μισώ το πρωινό ξύπνημα και την πρωινή κίνηση). Tune in και πείτε κάνα γεια στο chatbox!

Αναρωτιέμαι τι θα σκέφτεται ο υδραυλικός μέσα που θέλοντας και μη ακούει μεσημεριάτικα τα άπαντα των No Age. Πάντα έχω αυτή την περιέργεια, πως αντιλαμβάνεται ένας άνθρωπος που δεν έχει κάμια σχέση με τα ακούσματα σου αυτό που στα δικά σου αυτιά έχει μια δομή αρχή-μέση-τέλος και έχει πάρει σχήμα μέσα στο μυαλό σου. Προφανώς στα δικά του αυτιά ακούγεται ένας συμπαγής ήχος ή μάλλον ένας ομοιόρφος θόρυβος. Χμμμ ελπίζω να μην προσπαθίσει να με εκδικηθεί!

Anyway ξέχασα να γράψω για κάποιες συναυλίες που πήγα τον τελευταίο καιρό, και πρέπει να το βγάλω από μέσα μου.

Την προηγούμενη τρίτη είδα τους Take the money and run στο Κ44. Έλληνες που παίζουν jazz, folk και σε μεταφέρουν με τη μια σε κάποιο μπαρ στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Το μπαρ είναι όλο ξύλινο, εσύ πίνεις ένα Jack Daniels χωρίς πολύ πάγο, καπνίζεις lucky strike και δίπλα σου κάθεται μια ξανθιά (κατά προτίμηση) μυστηριώδης παρουσία που παραδόξως έχει όρεξη για κουβέντα. Δεν ξέρω άμα φταίει το Mad Men ή οι ασπρόμαυρες ταινίες που βλέπω τον τελευταίο καιρό αλλά η μουσική των Take the money and run μου έβγαλαν ακριβώς αυτό το feeling και mood. Στο τέλος υπέκυψα και παρέγγειλα ουίσκι έτσι για το γαμώτο.

Future Islands στο 6 d.o.g.s. κυριακάτικα? Sounds like a deal σκέφτηκα. New-wavάδικα πλήκτρα και πολλά samples, μανιασμένες post-punk μπασογραμμές και ένας frontman που έκανε την performance της ζωής του. Ο τύπος είναι psychokiller τελείως όμως! Δεν έχω δει άνθρωπο να νοιώθει ποτέ τόσο πολύ αυτό που ερμηνεύει με κάθε σπιθαμή του σώματός του. Τρομερή επικοινωνία και αμεσότητα με το κοινό, από τη μια να κάνει αστεία με το κοινό πριν από κάθε τραγούδι σε σημείο stand-up comedy και μετά κοπανιέται, να κοιτάζει στο άπειρο με ένα δολοφονικό βλέμμα και ένα χαμόγελο σε στυλ τώρα θα σας δείξω εγώ. Άμα μετριάσει λίγο τα brutal φωνητικά του και τα γρυλίσματα κάθε τρεις και λίγο (έλεος φίλε σε new-wave μπάντα παίζεις όχι σε metal συγκρότημα!) το αποτέλεσμα θα ήταν πολύ καλύτερο. Βασικά εγώ αν και δεν έπαιξαν το Swept Inside το ευχαριστήθηκα το live τους αν εξαιρέσεις τα φωνητικά που με κούρασαν λίγο!

Και οι Baby Guru που άνοιξαν το λαιβ τα έσπασαν κανονικότατα όμως, ανυπομονώ να τους ξανά με τους Acid Baby Jesus το σάββατο.

Age of Consent // Μια μικρή ιστορία

2010-10-18T21:35:00.006+03:00

Για άλλη μια φορά προσπάθησε να της δώσει να καταλάβει ότι κάτι δεν πάει καλά, τον τελευταίο καιρό ένοιωθε ότι η αγάπη που είχε γι' αυτήν είχε αρχίσει να μετατρέπεται σε μίσος. Πρώτη φορά είδε ότι η διαφορά μεταξύ αγάπης και μίσους χωρίζεται από μια λεπτή λεπτή κλωστή, και δεν ήθελε να συμβεί αυτό. Όχι σε αυτούς.
Για άλλη μια φορά κατέληξαν σε έναν επικό καυγά, χωρίς να λύσουν τίποτα. Αυτός δεν άντεξε και έκλεισε την πόρτα πίσω του με δύναμη και την άφησε να φωνάζει μόνη της, πήρε το mp3 του και βγήκε από το σπίτι τους.

Ξέκλειδωσε το ποδήλατο του, έβαλε κάτι στο shuffle και ξεκίνησε να κάνει πετάλι χωρίς να ξέρει καν που πάει. Στάματησε σε ένα ψιλικατζίδικο, πήρε ένα πακέτο Winston και με τη μια άναψε ένα τσιγάρο μπας και ηρεμίσει. Στα αυτιά του έσκασε ένα κομμάτι που του είχε στείλει ο κολλητός για να ακούσει από New Order, έβγαλε το shuffle και έβαλε το repeat. Ήξερε ότι δεν ήθελε να ακούει τίποτα άλλο όση ώρα «ταξίδευε». Ήθελε να φύγει και να τα αφήσει όλα πίσω του, σάρωνε τους δρόμους ώσπου τίποτα δεν του φαινόταν γνώριμο, αλλά ήξερε ότι ένα τηλεφώνημα της, ένα χαμόγελο ή κλάμα, μια αγκαλιά της θα τον έκανε να γυρίσει πάλι πίσω.
Θα τον έκανε να αθετήσει την υπόσχεση που μόλις είχε δώσει στον εαυτό του να τελείωσει αυτό που είχανε πριν να γίνει πιο άσχημο από ότι είναι και να σώσει τουλάχιστον τις ωραίες στιγμές που είχαν ζήσει μαζί.

Won't you please let me go
These words lie inside, they hurt me so.

Με το που άκουσε αυτούς τους στίχους ήταν σαν να τον χτύπησε κεραυνός, είχανε περάσει σχεδόν έξι μήνες από εκείνη τη μέρα και όμως το ζούσε όλο από την αρχή. 3000 χιλιόμετρα μακριά αυτή τη φορά αλλά ήταν τόσο ζωντανό που το ένοιωθε σαν να μην είχε περάσει ούτε στιγμή. Σκέφθηκε να αλλάξει κομμάτι αλλά αποφάσισε να το βάλει πάλι στο repeat όπως τότε. Όλα γύρω του είχαν αλλάξει, μόνο το κομμάτι έμενε σταθερό και συνδέε το παρόν με το παρελθόν. Αυτός αποδείχθηκε αδύναμος και αυτή δυνατή, πρώτη του φορά που δεν μπορούσε να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες όπως πολύ χαρακτηριστικά (νόμιζε ότι) έκανε μέχρι τώρα.
Συνέχιζε να τρέχει στο πάρκο, ευτυχώς ήταν μια πολύ ζεστή μέρα και γρήγορα ιδρώτας που άρχισε να στάζει στο πρόσωπο του μπλέχθηκε με τα δάκρυα που έτρεχαν από τα μάτια του. Δεν ήθελε να αλλάξει κομμάτι όσο και ανατρίχιαζε από τα συναισθήματα που τον σφυρικοπούσαν χωρίς σταματημό.

Σταδιακά συνήθισε, ο πόνος μετριάστηκε και μετά από αρκετές επαναλήψεις του Age of Consent το μόνο που υπήρχε στο μυαλό του ήταν ο δρόμος. Ο δρόμος και οι αντοχές του. Είχε βγάλει πολύ περισσότερα χιλιόμετρα απ' ότι συνήθως και για πρώτη φορά ένοιωσε ελευθέρος. Ήταν σαν να είχε πάρει μια παλιά κασσέτα που είχε σπάσει το πλαστικό στο πάνω μέρος της για να μην μπορέσει να ξαναγράψει από πάνω της τίποτα ξανά και μόλις έμαθε το κολπάκι με την σελοτέιπ και έγραψε από πάνω της ξεγελόντας το μυαλό του.

Το κυριότερο ήταν ότι για πρώτη φορά κατέφερε να νικήσει τον εαυτό του από τις σκέψεις του.
Από τότε όταν ακούει τους New Order να μιλάνε για την ηλικία της συγκατάθεσης το μυαλό του δεν γυρνάει σε κάποιους κρύους δρόμους της Βόρειας Ευρώπης αλλά στα ζεστά δάση του προαστείου του.

Υ.Γ. Με αφορμή το ποστ της absentmindead, thank you dear!

A small catchup pt.1

2010-10-11T18:17:00.005+03:00

Άλλη μια μέρα που δεν ξύπνησα νωρίς για να πάω σχολή, ή μάλλον ξύπνησα και ξανακοιμηθήκα σκεφτόμενος (κλασσικά) έχω ακόμα χρόνο να κοιμηθώ μισή ωρίτσα ακόμα. Τον τελευταίο μήνα μου συνέβησαν τα εξής συγκλονιστικά..
Τελείωσε η εξεταστική - ίσως η πιο σάπια εξεταστική ever, κι όμως κάτι πέρασα. Ναι υπάρχει θεός!
Hopefully τελευταία χρονιά φέτος στην κωλοσχολή. Α ρε μάνα τι τα ήθελα εγώ τα οικονομικά;
Άκουσα άπειρα albums σε βαθμό αηδίας όμως. Ένα γρήγορο sum-up γράφω παρακάτω.
Άρχισα δειλά δειλά το ποδήλατο, καμιά 60άρα χιλιόμετρα την προηγούμενη βδομάδα ελπίζω αυτή να φτάσω στο συνηθισμένο μου 100χλμ/βδομάδα.

LCD Soundsystem - This Is Happening

Ο κύριος James Murphy έκανε ένα από τα πολύ καλά albums της φετινής χρονιάς. Το This Is Happening ξεκινάει ύπουλα με το 'Dance Yrself Clean' (το οποίο μετά τα τρίτο λεπτό τα σπάει κανονικά), συνεχίζει με το college-party-anthem 'Drunk Girls' και μετά αρχίζουν οι κομματάρες.
Το αγαπημένο μου από το δίσκο 'All I Want', στην ουσία μια διασκευή-tribute του Heroes του David Bowie, με τον killer στίχο στο refrain "And ll I want is your pitty, oh all I Want is your bitter tears". Το πολύ καλό singlάκι 'I Can Change' και άλλη μια διασκευή-tribute αυτή τη φορά στο Night Clubbing του Iggy Pop ομολογουμένως όχι τόσο επιτυχημένη όσο το All I Want. Ο δίσκος κλείνει ιδανικά με το εξωτικό 'Home'.

Allo Darlin' - Allo Darlin'

Οι Allo Darlin' είναι μια indie pop μπάντα με βάση το Λονδίνο. Στο debut τους θα βρεις ξέγνοιαστα τραγούδια για έρωτες, ξενύχτια στην πόλη και πάλι για έρωτες. Η φωνή της Εlizabeth είναι ιδανική για το είδος, τόσο γλυκιά και εύθραυστη όσο πρέπει χωρίς να σε ξενερώνει ή να φαίνεται επιτηδευμένη. Αν και το self-titled άλμπουμ τους είναι κάπως καλοκαιρινό και ταιριάζει πιο πολύ για άραγμα σε γρασίδια κάτω από απογευματινό ήλιο αξίζει να του δώσεις μια ευκαιρία. Εύκολα ξεχωρίζουν τα 'Dreaming', 'The Polaroid Song'. 'Kiss Your Lips'.

Belle & Sebastian - Belle and Sebastian Write about Love

Τελικά όσο πιο πολύ ακούω το καινούργιο δίσκο των B&S τόσο πιο πολύ μ' αρέσει. Αρχικά μου είχε φανεί ένας πολύ καλός κλασσικός δίσκος belle & sebastian, λίγα κλικ πιο κάτω από το προηγούμενο τους 'The Life Pursuit' άλλα κάτι μου λέει ότι θα το λατρέψω όπως και ότι άλλο έχουν βγάλει οι Σκοτσέζοι φίλοι μας από την Γλασκόβη, οι μεγάλες αγάπες δεν κρύβονται τι να γίνει.
Στο όγδοο τους πόνημα έχουμε ένα back to basics με συμμετοχές από Norah Jones στο 'Little Lou, Ugly Jack, Prophet John' και της Carey Mulligan στο πολύ καλό 'Write About Love'.

Ceremony - Rocket Fire

Όσοι λατρέψατε τους A Place to Bury Strangers και θέλετε την δόση σας για το 2010, οι Ceremony έχουν την λύση για σας. Δεν είναι τυχαίο ότι δύο μέλη τους ήταν στους Skywave. Μπόλικος θόρυβος, μπόλικο shoegaze, post-punk επιρροές φωνητικά θαμμένα κάτω από τόνους παραμόρφωσης για τα αυτιά σας μόνο. Στο debut τους, που κρατάει μετά βίας 35 λεπτά, θες να κοπανηθείς τόσο μέχρι μέχρι να λιώσουν τα πόδια σου! Ανυπομονώ να τους πετύχω live.
Favorite tracks αν και είναι κάπως δύσκολο να διαλέξω: 'Marianne', 'Cracked Sun', 'Someday', 'Stars Fall'. Φυσικά όλο το δισκάκι αξίζει να το λιώσεις απ' την αρχή μέχρι το τέλος.

P.S. ~~Links για κατέβασμα με ένα click στο αντίστοιχο cover ;)~~
Έλεος ποιος καμμένος κάθεται και διαβάζει το blog μου και μου κάνει και notice για copyrighted περιεχόμενο...

indieground radio

2010-09-29T18:03:00.001+03:00

Η μεγάλη στιγμή έφτασε. Ναι σου λέω! Ο κύριος από εδώ μαζί με τον we are the music makers (aka Serpentine pad), αρχίζουν εκπομπή στον indieground radio τις Πέμπτες 10:00 - 12:00.
Τα ερωτήματα που εύλογα μπαίνουν είναι: μα καλά πόσο μαζόχας είσαι ρε φίλε; 10 το πρωί; Θα καταφέρω να ξυπνήσω τόσο νωρίς για να είμαι στην ώρα μου; Θα το πάρω σερί; Θα αποκαλυφθεί η μυστική ταυτότητα του Don Drapper? Θα γνωρίσουμε επιτέλους την γυναίκα του Ted στο How I Met Your Mother?
Oops παρασύρθηκα! Τα λέμε αύριο λοιπόν πρωί πρωί ;)

Broken

2010-09-28T11:28:00.001+03:00

Need I say more?

Strange Powers: Stephin Merritt and the Magnetic Fields

2010-09-18T17:40:00.000+03:00

Πήγα χθες στις Νύχτες Πρεμιέρας να δω το μουσικό ντοκιμαντέρ για τους Magnetic Fields, και τον Stephen Merritt. Μια τρελή περσόνα, αντικοινωνικός και gay. Αυταρχικός (σε κάποιες φάσεις μου θύμισε τον Ari Gold από το Entourage), με κυνικό και βιτριόλικο χιούμορ. Μου άφησε πολύ μέτρια γεύση. Βασικά περίμενα πιο πολύ μουσική και λιγότερους μονολόγους που σε πολλές φάσεις ήταν και άχρηστοι. Όλα τα λεφτά ήταν οι ατάκες του Merritt κατά τη διάρκεια της ταινίας. Να πω την αλήθεια από τα τραγούδια τους, είχα σχηματίσει μια διαφορετική εικόνα στο μυαλό μου για αυτόν. Μάλλον είναι και το πρότυπο που υπάρχει για τους rock 'n' roll stars.
Ενδιαφέρουσα ήταν η σχέση του με το alter-ego/soulmate Claudia Gonson, που είναι στην ουσία και το άλλο μισό του συγκροτήματος.
Τέλος πάντων the verdict is μέτρια ταινία, δεν τρελάθηκα με την καμία. Πάω να ακούσω το Distortion :P

Η ταινία στο imdb

Motorama - Alps

2010-09-14T05:38:00.000+03:00

Πολύ θα ήθελα να το είχα βρει μόνος μου αυτό το δισκάκι για να το παίξω πολύ ψαγμένο τυπάκι, μουσικός προφήτης και τα σχετικά. Η αλήθεια είναι ότι το βρήκα από ένα ποστ του The Escapist, και με την περιγραφή του (εδώ) με έψησε άγρια να το κατεβάσω και να το λιώσω.

Post-punk/new wave από την Ρωσία φαντάζει σαν το συντομότερο ανέκδοτο. Κι όμως δεν κάνω πλάκα. Είναι ο δίσκος που ένοιωθα ότι μου έλειπε από μια γεμάτη μουσική χρονιά σαν το 2010.

Σοβαρά τώρα, οι τύποι είναι από την Ρωσία και με το που ακούς το πρώτο κομμάτι του άλμπουμ τους, το 'Northern Seaside', πρώτα σε πιάνει η αλά Johnny Marr κιθάρα. Μετά μπαίνουν τα φωνητικά που θυμίζουν κάτι μεταξύ Matt Berninger των National και Ian McCulloch των Echo & The Bunnymen και λες όπα κάτι έχουμε εδώ. Από το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη το περιμέναμε και μας ήρθε από την Ρωσία (με αγάπη)!

Το 'Alps' είναι ένα πολύ δεμένο album, με εμφανείς επιρροές από Smiths, Jesus and The Mary Chain, και χαλαρά Joy Division. Η φωνή του τύπου με άρπαξε με τη μια. Σκοτεινή και βαριά χωρίς να γίνεται όμως καταθλιπτική, που σε συνδυασμό με την κιθάρα στήνουν κάτι απίστευτες μελωδίες που σε συνεπαίρνουν ενώ τα πλήκτρα στο background δίνουν αυτό το κάτι παραπάνω στην ατμόσφαιρα.

Οι Motorama είναι η μπάντα που θέλεις να ακούσεις μια βροχερή φθινοπωριάτικη μέρα περπατώντας μέσα στη γκρίζα πόλη. Έχουν το ιδανικό μείγμα μεταξύ bitter and sweet, άκρως ταξιδευτικοί και μελωδικοί.
Όταν άκουγα το Alps μου φάνηκε ότι ακροβατούν μεταξύ αισιοδοξίας και μελαγχολίας χωρίς έτσι να πετυχαίνουν την κάθαρση που συνήθως περιμένεις από τέτοιους δίσκους. Και πίστεψε με αυτό δεν είναι καθόλου κακό.

Οι τύποι είναι τόσο large που δίνουν το LP δωρεάν μέσα από το site τους.

Download εδώ.

Wavves - King of the Beach

2010-09-12T18:42:00.000+03:00

Προχθές έκανα το comeback μου στην αθηναική άσφαλτο. Μετά από δυο μήνες αποχής από την γυμναστική, και εντατικού καπνίσματος για να μην νοιώθουν κόμπλεξ οι υπόλοιποι ποδηλάτες και ενίοτε οι οδηγοί αυτοκινήτων, όταν τους αφήνω πίσω και το μόνο που προλαβαίνουν να δουν είναι μια θολή φιγούρα σε ένα άσπρο κουρσάκι.

Άυπνος, νηστικός, αγύμναστος κατέβηκα καταμεσήμερο στη σχολή να δώσω μάθημα, στο δρόμο έπρεπε να διασχίσω κάθετα κάτι ράγες τραίνου που είχαν λακούβες γύρω τους. Βλέπω έναν ξένο με το ποδήλατο στα χέρια και σκέφτομαι πφφφ! τι φλώρος φοβάται να περάσει τις ράγες; τώρα θα του.... μπαμ πάρτον κάτω τον δικό σου! Ο ξένος μου έριξε ένα βλέμμα τύπου 'hate to say i told you so', όσο προσπαθούσα να σηκώσω την χαμένη περηφάνια μου.

Στο δρόμο για να πάω στη σχολή και στην επιστροφή άκουγα το King of the Beach των Wavves. Πολύ πορωτικό και ότι πρέπει για τέτοιες καταστάσεις. Ειδικά στην κατηφόρα να τα δίνω όλα (λέμε τώρα) ενώ ακούω το 'Idiot' και εγώ να ουρλιάζω τους στίχους του. Κάψιμο.

Το δισκάκι είναι τρομερό, είναι μια μίξη noise pop, punk-pop και lo-fi με surf ενώ σε κάποια κομμάτια ('Convertible Balloon', 'Baseball Cards' και 'Linus Spacehead') το πάει κάπως προς Animal Collective χωρίς να είναι απαραίτητα κακό μιας και του πάει.
Εκεί που κόλλησα με το album είναι με τους στίχους του τυπά. Αυτοκαταστροφικός όσο δεν πάει, ψυχάκι και ο αυτοσαρκασμός σε όλο του το μεγαλείο. Είναι από τους τύπους που μόνο από τα τραγούδια τους θα ήθελες να πιείτε καμιά μπύρα ενώ κράζετε όλους τους γύρω.

Πρέπει να ακούσω και τα προηγούμενα του standard.

download

A Bunch of Vinyls + AF

2010-09-10T04:44:00.000+03:00

Σαν κάθε ποζεράς που σέβεται τον εαυτό του μαζεύω και εγώ βινύλια. Εμ τι περίμενες ότι δεν θα ικανοποιώ όλα τα κλισέ του και καλά μουσικόφιλου-χιπστερά; Χα!

Είχα καιρό να παραγγείλω βινυλιάκια, πάνω από 2 χρόνια και το γυρόφερνα πολύ καιρό στο μυαλό μου. Έτσι πήρα τα εξής:

The Pains of Being Pure at Heart - s/t
Mogwai - Mr. Beast
Arctic Monkeys - Humbug
Ratatat - Classics
A Place to Bury Strangers - Exploding Head

Έλεγα να βάλω και φώτο αλλά ντάξει μην το παραχέσουμε, αυτό το ποστ είναι showoff από μόνο του δεν χρειάζεται και σάλτσα!

Επίσης σήμερα έκλεισα εισιτήριο για να δω τους Arcade Fire, στη Βαρκελώνη οπότε θα πραγματοποιήσω δύο απωθημένα μου, σε ένα ταξίδι! ain't life sweet? (sometimes)
Τώρα κράχτε τους όσο θέλετε, για το ότι έχουν ξεπουληθεί, ότι το Suburbs είναι μέτριο και μια απ' τα ίδια, ότι ότι... Στα αρχίδια μου!
Οι Arcade Fire είναι από τις καλύτερες μπάντες της γενιάς μας, έχουν κάνει το απόλυτο που ελάχιστοι έχουν καταφέρει στα 00's, με τρεις στις τρεις αριστουργηματικές κυκλοφορίες και συνήθως ασχολούμαστε με συγκροτηματάκια του ένα άλμπουμ, μην πω του ενός single και μας ξινίζει όταν κάποιοι ξεχωρίζουν από την μετριότητα και βρίσκουν απήχηση σε ένα κάπως πιο ευρύτερο κοινό.

Πφφφ πρέπει να φταίνε οι αυπνίες :P

Interpol - Interpol

2010-09-09T06:36:00.000+03:00

Αν και το καινούργιο album των Interpol, τέταρτο κατά σειρά, κυκλοφορεί σαν leak πολύ καιρό στο net δεν καθόμουν να το ακούσω για μια σειρά από λόγους.

Πρώτον, ήμουν διακοπές και προτιμούσα να ακούω κάτι πιο καλοκαιρινό.
Δεύτερον, είχε βγει σε χάλια ποιότητα και δεν ήθελα να βασανίσω ούτε τα ηχεία μου, ούτε τα αυτιά μου.
Τρίτον, οι Interpol είναι μια από τις μπάντες που τους έχω πολύ ψηλά, τα Turn On The Bright Lights και Antics πραγματικά άλλαξαν τον τρόπο που ακούω μουσική και τα έχω συνδέσει με μια από τις πιο ωραίες φάσεις της ζωής μου. Οπότε κάθε καινούργιο τους βήμα από την μια με ενθουσιάζει γιατί σκέφτομαι επιτέλους οι 'pol βγάλαν καινούργιο album - ε ρε λιώσιμο που έχει να πέσει, αλλά απ' την άλλη με φοβίζει η ιδέα ότι θα απογοητευτώ και θα αρχίσω να αναπολώ τις ωραίες εποχές circa 2004-2005 που ότι κατέβαζα μου φαινόταν τόσο πρωτόγνωρο, αυθεντικό και γαμάτο που δεν χόρταινα να το ακούω.

Εδώ και μέρες δεν είχα καμία δικαιολογία, οι διακοπές μου τελείωσαν, ο δίσκος leakάρε σε καλή ποιότητα οπότε έμενε να πείσω τον εαυτό μου ότι αφού αργά ή γρήγορα θα τον ακούσω γιατί να το καθυστερώ?

Ας ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. Όσοι ψάχνουν ένα καινούργιο TOTBL ή Antics, δεν θα το βρουν εδώ. Δεν θα βρεις ούτε Obstacle 1, ούτε Evil, ούτε C'mere, ούτε PDA και πάει λέγοντας.
Το Interpol δεν έχει τρελά ξεσπάσματα με τις μανιασμένες κιθάρες του TOTBL, ούτε post-punkιάρικα riffs που popίζουν όπως στο Antics.

Στον τέταρτο δίσκο τους οι Interpol, αν και έχουν διατηρήσει το γνωστό σκοτεινό τους ύφος, όμως υπάρχει μια διαφορετική προσέγγιση. Μιλάμε για πιο ύπουλο ήχο, πιο μελωδικό χωρίς πολλά ξεσπάσματα και κορυφώσεις. Εννοείται ότι ο ήχος τους είναι βασισμένος στον Paul Banks που πραγματικά τα δίνει όλα, τα φωνητικά του είναι τόσο απελπισμένα όσο ποτέ, λες και φωνάζει απογνωσμένα βοήθεια στο τέλος όμως αποδέχεται την τραγικότητα της ύπαρξης του,
Ειδικά στα τρια τελευταία κομμάτια του album ('Try It On', 'All of the Ways', 'The Undoing') νοιώθεις την φωνή του να σε στοιχειώνει...
Όλα αυτά με εξαιρέσεις το Lights και το Barricade, που φέρνουν σε πιο κλασσικά τους κομμάτια κυρίως μέσα από το Our Love to Admire.

Overall τι έχουμε δηλαδή;
Έχουμε το πιο δύσκολα προσεγγίσιμο album τους so far. Έχουμε το πιο εσωτερικό και εσωστρεφές album τους so far. Επίσης έχουμε το πιο down-tempo και μελωδικό τους δίσκο και το πιο χάλια εξώφυλλο/λογότυπο που είχαν ποτέ.

download

Tame Impala - Innerspeaker

2010-08-31T16:28:00.001+03:00

Τους Tame Impala σαν όνομα τους είχα ακουστά αν και δεν έχει γίνει και τρομερό hype γύρω από αυτή την μπάντα από την Αυστραλία.
Έτυχε να ακούσω ένα κομμάτι τους το 'Half full glass of wine' στον έβδομο κύκλο του Entourage (btw Sasha Grey στο Entourage? wow!) και ψήθηκα να τους ψάξω λίγο παραπάνω.

Το πρώτο κομμάτι που έψαξα είναι και το πρώτο single από το Innerspeaker, 'Solitude is Bliss' με ένα γαμάτο video clip που περιγράφει τέλεια τα στάδια της απώλειας ενός προσώπου, είτε είναι χωρισμός είτε αποχωρισμός. Ειδικά ο στίχος του ρεφρέν "You will never get close to how I feel" με την φωνή του Kevin Parker να χάνεται στο άπειρο στο σημείο που τραγουδάει το feel και να σου δίνει την αίσθηση ότι ο τύπος είναι πολύ cool & psycho και τα έχει βρει με τον εαυτό του, ή έχει πονέσει τόσο πολύ που δεν τον νοιάζει τι θα πει ο κόσμος γύρω του.

Αν ο John Lennon και οι Beatles συνέχιζαν μαζί και το είχαν δει λίγο στο πιο ψυχεδελικό ροκ, το αποτέλεσμα θα ήταν οι Tale Impala. Καλά προφανώς και υπερβάλω αλλά η φωνή του frontman τους είναι τόσο ίδια με του Lennon, που αναρωτιέσαι αν το ζορίζει για να βγει έτσι ή όχι, από τον τρόπο που τραγουδάει μέχρι την προφορά που ψευτοαγγλίζει.

Το αποτέλεσμα πάντως (παραδόξως) είναι εντυπωσιακό! Ο ήχος των Tame Impala είναι βγαλμένος από τα 60's, τελείως όμως! Ψυχεδελικές rock μελωδίες που ενώ θυμίζουν μια άλλη εποχή, ταυτόχρονα είναι τόσο φρέσκες και μπροστά που δεν σε κουράζουν ακόμα και αν δεν είσαι φαν του είδους.
Πατάς play και πάμε, οι ήχοι του 'Desire Be Desire Go' σε κάνουν να ξεσκονίσεις το Revolver, το 'Lucidity' να βάλεις την μάνα σου να σου μάθει πως χορεύανε στα 60's και το Expectation να σε ταξιδεύει μακριά χωρίς να χρειαστεί να πιεις τίποτα...
Το album τελειώνει ιδανικά με ένα δυνατό ποπ κομματάκι το 'I Don't Really Mind' που αν και απλό είναι τόσο εθιστικό!

torrent

Ξέρω τι άκουσες φέτος το καλοκαίρι

2010-08-31T01:10:00.000+03:00

Το καλοκαίρι με έχει αποχαιρετήσει για τα καλά. Οι παραλίες φεύγουν, η εξεταστική έρχεται.

Γιατί σε κάθε εξεταστική με πιάνει ένα μικρόβιο να καταπιαστώ με ένα σωρό πράγματα, να ακούσω album που τα έχω κατεβάσει και τα έχω ξεχάσει, να δω ταινίες και σειρές που έχω καιρό στο μυαλό μου και ένα σωρό άλλα; Πως εξηγείται αυτό ρε γαμώτο;

Τέλος πάντων ακολουθεί μια σειρά από albums που με συνόδευσαν φέτος το καλοκαίρι, στην παραλία, στο αμάξι, στο πλοίο, στην σκηνή, στο παλιό πέτρινο σπίτι στην Ικαρία, στο χωρίο, στο κλεινόν άστυ and the list goes on and on..

Spoon - Transference
Beach House - Teen Dream
Arctic Monkeys - Humbug
This Will Destroy You - Young Mountain
The Walkmen - Lisbon
The Arcade Fire - The Suburbs
Harlem - Hippies
Surfer Blood - Astrocastro
The Drums - 'Summertime'
The Drums - The Drums
My Wet Calvin - All Great Events
The Pains of Being Pure at Heart - s/t
The National - High Violet
Wavves - King of The Beach
Broken Bells - Broken Bells
Best Coast - Best Coast
Beach Fossils - Beach Fossils
Interpol - Interpol
The Antlers - Hospice
Caribou - Swim

Εξαιρετικές κυκλοφορίες όλες τους αξίζει να τις τσεκάρετε άμα δεν το έχετε κάνει ήδη!

My Wet Calvin - All Great Events

2010-08-26T16:24:00.000+03:00

Δεν θέλω να μπω στην λογική των ελληνικών free press που εκθειάζουν οποιονδήποτε και οτιδήποτε κυκλοφορεί ένα indie δισκάκι είτε είναι σκατά είτε λέει κάτι. Έχω βαρεθεί να ακούω για το next-big-thing που συνήθως είναι μια σκατούλα και μισή.

Τους My Wet Calvin τους είχα ακουστά αλλά ποτέ δεν έκατσα να τους ψάξω, και (δυστυχώς) ποτέ δεν τους πέτυχα σε κάποιο live, φταίει η καχυποψία για την ελληνική indie σκηνή (εδώ γελάμε!).

Έλα όμως που κάπου άκουσα το Sweet 'n' Sour και από τότε έφαγα ένα κολληματάκι. Pop gem από τα λίγα, με shoegaze ξεσπάσματα που σε στήνουν στον τοίχο και με στίχους που κάθε φορά το ακούω (ακόμα και μετά από 200 φορές) με κάνουν και ανατριχιάζω. Είναι από τα κομμάτια που λες ρε πούστη μου, αυτό έχει γραφτεί για μένα.

Τόσο που πήγα να τους δω live στην παρουσίαση του debut τους 'All Great Events'.

Γουστάρω τέτοιες μπάντες που μπορούν να μιλήσουν αγγλικά με άνεση χωρίς την κλασσική ελληνική βλαχοπροφορά στα τραγούδια τους, και μπορούν ταυτόχρονα να παίξουν μουσική που να ξεφεύγει από τα καθιερωμένα. Οι My Wet Calvin παίζουν ένα μείγμα indie pop με μπόλικο shoegaze και στριμωγμένα στοιχεία electro. Το δυνατό τους στοιχείο είναι όταν φτιάχνουν αυτό το wall-of-sound που σε πωρώνει ενώ αναρωτιέσαι πως είναι δυνατόν να βγαίνει τόσο πολύς θόρυβος από δυο μόνο κιθάρες?
Σε κάποια σημεία ίσως μπουχτίζεις από τους πειρατισμούς τους, και σε κάποια άλλα μπορεί να σου φανούν λίγο μονότονοι αλλά overall είναι φανερό ότι πρόκειται για να έναν πολύ καλό δίσκο σε φάση που σκέφτεσαι ότι είναι too good to be greek.

Κορυφαίες στιγμές του album για μένα είναι τα 'Part Two', 'Bess McNeal', 'Laps', 'Morning Tide' και φυσικά το 'Sweet 'n' Sour' που όσες φορές και να το ακούω πάντα θα με γαμάει ρε γαμώτο.

download

Υ.Γ. όταν γίνει expire το link απλά contact με.

The Drums - The Drums

2010-08-23T02:17:00.000+03:00

Για τους Drums λογικά έχεις διαβάσει παντού, οπότε αυτό το post μου είναι λίγο άχρηστο μιας και το debut τους θα ήταν μέρος του καλοκαιρινού σου soundtrack. Για μένα τουλάχιστον ήταν.

Τότε γιατί γράφω για αυτούς? Γιατί ο ενθουσιασμός μου ακόμα να τελειώσει τόσο για το debut τους όσο και για το περσινό ep τους 'Summertime!'.
Στο ίδιο ύφος κινείται και το album τους, πότε με δυναμικές 80's ποπ μελωδίες, μπαλαντούλες βγαλμένες κατ' ευθείαν από τα 60's και σε όλα αυτά ένα περιτύλιγμα από κιθάρες που δεν μπορώ να αποφασίσω άμα μου θυμίζουν πιο πολύ τους New Order ή τους Beach Boys. Either way το αποτέλεσμα τους πάει, και σε αυτή την περίπτωση πίστεψε με πρέπει να πιστέψεις όλο το hype γύρω από το όνομά τους.

Για μένα οι πιο δυνατές στιγμές του album είναι τα Best Friend, Forever and ever Amen, η κομματάρα του δίσκου - I'll Never Drop My Sword, και δύο κομμάτια που υπήρχαν και στο ep (Let's Go Surfing και Down by the Water).

Νομίζω ότι άμα οι New Order πειραματιζόντουσαν ποτέ με πιο surf pop/rock κομμάτια το αποτέλεσμα θα ήταν οι Drums. Ε άμα και με την τελευταία τσιτάτη ατάκα δεν σε έψησα να τους ψάξεις τι να πω!

torrent

Sea within a Sea

2010-08-22T05:47:00.005+03:00

Το ότι θα άκουγα τέτοια κομματάρα σε μέρος πέρα από το σπίτι μου (ή από τα ακουστικά μου), δεν το περίμενα. Και ακούγεται πολύ καλύτερα έξω.
Μας γάμησε ο τύπος στο hoxton βραδιάτικα...

Beach Fossils - Beach Fossils

2010-08-21T14:42:00.003+03:00

Λοιπόν δεν ξέρω άμα φταίει που είναι καλοκαίρι, μόλις γύρισα Αθήνα και το μυαλό μου είναι ακόμα σε κάποια παραλία/λίμνη/ποτάμι, αλλά όλη αυτή τη φάση με το νε0-surf κύμα πολύ την γουστάρω!

Οι Beach Fossils είναι μια μπάντα από το Brooklyn της NY, αν και άνετα θα μπορούσαν να είναι από την California, και φτιάχνουν ένα υπέροχο μείγμα lo-fi και surf μουσικής. Ιδανική παρέα για το mp3 σου στην παραλία με τον ήλιο να σε καίει και εσύ να είσαι αραχτός, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου σε μια κατάσταση νιρβάνας.

Δεν λέω ότι είναι το album που θα σου αλλάξει τη ζωή, αλλά who cares? Γουστάρω πολύ τα ανέμελα τραγούδια τους, τις ονειρικές μελωδίες τους και την πειραγμένη φωνή του frontman, με ταξιδεύουν πολύ και μόνο αυτό μετράει.

http://torrents.thepiratebay.org/5551177/Beach_Fossils_-_Beach_Fossils_-_2010_(rhsiv).5551177.TPB.torrent

Ικαρία

2010-08-12T15:36:00.007+03:00

Προτού πας στην Ικαρία σίγουρα έχεις ακούσει ένα σωρό φήμες και μύθους για αυτό το νησί. Για τους ντόπιους που έχουν πάει το χαλλλαρά των Θεσσαλονικιών σε άλλο επίπεδο, για την διαμάχη των γκρούβαλων με τους ικαριώτες, για τα παραδοσιακά πανηγύρια που όμοια τους δεν υπάρχουν, για τις υπέροχες παραλίες του νησιού και πολλά άλλα.

Λιβάδι

Το πρώτο που θα καταλάβεις είναι ότι ο χρόνος στην Ικαρία είναι σχετικός και περνάει πολύ γρήγορα. Το σέρβις στα μαγαζιά είναι αργό, και για όσους έχουν συνηθίσει στο just-in-time σύστημα των μαγαζιών στην Αθήνα και στις μεγαλουπόλεις ίσως φανεί εκνευριστικό - έμενα μου άρεσε πάντως.
Οι παραλίες έχουν όλες πεντακάθαρα και κρυστάλλινα νερά και όσο και αν προσπαθήσεις, δύσκολα θα καταφέρεις να μην κάτσεις όλη τη μέρα στην θάλασσα.

Σεϊχέλες

Είχα τις αμφιβολίες μου για τα πανηγύρια, έχω πάει σε άλλα και καλά «παραδοσιακά» πανηγύρια σε νησιά και στην Πελοπόννησο και δεν μπορώ να πω ότι είχα ενθουσιαστεί με την μουσική και το κλίμα.
Οπότε ήμουν αρκετά επιφυλακτικός όταν άκουγα για το πόσο γαμάτα είναι τα πανηγύρια στην Ικαρία, και φυσικά είχα άδικο.
Μπόλικο ικαριώτικο κρασί να ρέει άφθονο, ντόπιο κατσικάκι σε λαδόκολλα και μουσική που δεν ακούς συνήθως, ρεμπέτικα (απαγορευμένα και μη), βαλς για να γίνουν τα κονέ, νησιώτικα, καθώς και η μεγάλη συμπάθεια των ικαριωτών Θανάσης Παπακωνσταντίνου. Φαντάσου τώρα να παίζει ο Πεχλιβάνης και να γίνεται χαμός από κάτω!
Και φυσικά εκεί που γίνεται το μεγάλο τζέρτζελο είναι όταν παίζει το ικαριώτικο (το αυθεντικό και όχι η βλακεία του Πάριου), που κρατάει τουλάχιστον ένα 10λέπτο και θέλει γερά πόδια!

Νας

Τώρα για την χαζή διαμάχη γκρούβαλων - ντόπιων, τι να πει κανείς! Προσωπικά νομίζω ότι είναι κάτι σαν τους ρωμαίους και τους γαλάτες, και οι δύο ψιλομισιούνται αλλά έχουν ανάγκη ο ένας τον άλλον.

Spoon - Transference

2010-08-12T14:24:00.004+03:00

Οι Spoon είναι μια μπάντα από το Austin, Texas. Προσωπικά τους έμαθα με το Gimme Fiction, και από το 2007 και έπειτα λιώνω το Ga Ga Ga Ga Ga.
Το Transference είναι ένας δίσκος που θέλει λίγο τον χρόνο του για να τον αγαπήσεις, όμως με το που θα του δώσεις 2-3 προσεκτικά ακούσματα θα σου κολλήσει στο μυαλό στα σίγουρα.

Κορυφαίες στιγμές του Transference για μένα είναι: Is Love For Ever?, Who makes your money, Written in Reverse, Goodnight Laura (το τραγούδι αυτό μου έχει κολλήσει και το ακούω κάθε βράδυ πριν πάω για ύπνο, θα μπορούσε άνετα να το είχε γράψει ο McCartney στην καλύτερη περίοδο του με τους Beatles).

Εννοείται ότι όλο το album ακούγεται μονοκοπανιά χωρίς να θέλεις να κάνεις skip σε κανένα κομμάτι και εννοείται ότι θα είναι σε όλες τις σοβαρές top λίστες για το 2010.

It's a fact, Spoon did it again!

http://torrents.thepiratebay.org/5271206/Spoon_-_Transference_%5B2010-MP3-Cov%5D%5BBubanee%5D.5271206.TPB.torrent

P.S. Note to myself, πόσο μαλάκας πρέπει να είμαι που δεν έχω τσεκάρει ακόμα τα προηγούμενα album τους?

Arcade Fire - The Suburbs

2010-08-03T10:11:00.003+03:00

Πραγματικά όσο και αν προσπαθώ δεν ξέρω τι να γράψω για το καινούργιο album των Arcade Fire. Το μόνο σίγουρο είναι ότι πλέον δεν έχω αμφιβολία ότι οι AF έχουν καβατζώσει μια μόνιμη θέση για μια από τις αγαπημένες μου μπάντες των 00's και με την αξία τους.

Και γαμώτο πως γίνεται να βγάζεις 16 κομμάτια και να γαμάνε όλα, και αντί να ψάχνω κομμάτια που να μ' αρέσουν μέσα στο album τους όπως κάνω με τα περισσότερα indie albums, στο Suburbs να ψάχνω κομμάτια που δεν μ' αρέσουν ή να μου φαίνονται μέτρια;

Όχι ότι περίμενα κάτι λιγότερο από τους AF, το Funeral στοίχειωσε τα ακουστικά μου το 2005, και το Neon Bible το πικ-απ μου το 2007 και απ' ότι φαίνεται το suburbs θα με ακολουθήσει αυτό το καλοκαίρι είτε είμαι σε κάποια παραλία είτε σουλατσάρω στους δρόμους της μίζερης Αθήνας.

Ταξίδι, μαγεία... Απλά!

http://torrents.thepiratebay.org/5711322/Arcade_Fire_-_The_Suburbs_%5Bmp3-320-2010%5D.5711322.TPB.torrent

Music + Cycling = Yourmusicride

2010-08-02T15:01:00.001+03:00

Πως συνδυάζονται η μουσική και το ποδήλατο σε ένα blog?
Well, προκείται για τις δυο αγαπημένες μου ασχολίες και όταν τις συνδυάζω, δηλαδή να ακούω μουσική ενώ ποδηλατώ νοιώθω ότι δεν μου λείπει τίποτα, ότι είμαι ελεύθερος, ξένοιαστος και ευτυχισμένος!

Γι' αυτό άμα δείτε έναν χαζοχαρούμενο ποδηλάτη με τα ακουστικά στα αυτιά να σιγοτραγουδάει ή να σφυρίζει μην με περάσετε για τρελό!
Οπότε σ' αυτό το blog θα προσπαθήσω να καταγράφω τις δύο αυτές αγάπες μου, κυρίως με έμφαση στην μουσική.

Ready?
Let's Ride!

The Walkmen - Lisbon

2010-08-02T12:21:00.000+03:00

Το καινούργιο album των πολυαγαπημένων μου Walkmen, μόλις leakάρε!
Πρόλαβα να το ακούσω μόλις μια φορά και δεν έχει καταλαγιάσει μέσα μου αλλά κάτι μου λέει πως πρόκειται για ακόμα ένα σπουδαίο album από τους νεοϋορκέζους φίλους μας.

Περισσότερα θα γράψω μόλις το ακούσω λίγο καλύτερα!

http://www.mediafire.com/?5can3qjo43j14r5

Your music ride

Blogovision 2011

Suck it and see

Fleet Foxes - Helplessness blues

beam me up scotty.

Blogovision: The Movies Edition (Σκηνοθεσίας)

Blogovision: The Movies Edition (B' Γυναικείου)

Blogovision: The Movies Edition (Β' Ανδρικού)

and he's back

No Age live!

British Sea Power - Valhalla Dancehall

Anything You Want

Keep Shelly in Athens - Hauntin' Me

Anna Calvi

Just

Ιτς πάρτυ τάϊμ!

The Go! Team - Rolling Blackouts

Merry Xmas!

Δύο ep

01. Arcade Fire - The Suburbs

2. Beach House - Teen Dream

3. Deerhunter - Halcyon Digest

4. No Age - Everything In Between

πάρτυ!

5. Spoon - Transference

6. Τhe Walkmen - Lisbon

7. Motorama - Alps

8. Gorillaz - Plastic Beach

9. Crystal Castles - Crystal Castles (II)

10. Surfer Blood - AstroCoast

11. The National - High Violet

12. Wavves - King of The Beach

13. Beach Fossils - Beach Fossils

14. Harlem - Hippies

15. Tame Impala - Innerspeaker

16. My Wet Calvin - All Great Events

17. Vampire Weekend - Contra

18, Crocodiles - Sleep Forever

19. Foals - Total Life Forver

20. Wild Nothing - Gemini

Top of the Pops *31-20* για το 2010

Arcade Fire live at Palau Sant Jordi

Barcelona

Ποικίλο Όρος

Σπάστα Ντίβα!

Ένα κομμάτι... όνειρο!

baby guru + acid baby jesus // radio dept. + his majesty the king of spain

A small catchup pt.2

Age of Consent // Μια μικρή ιστορία

A small catchup pt.1

indieground radio

Broken

Strange Powers: Stephin Merritt and the Magnetic Fields

Motorama - Alps

Wavves - King of the Beach

A Bunch of Vinyls + AF

Interpol - Interpol

Tame Impala - Innerspeaker

Ξέρω τι άκουσες φέτος το καλοκαίρι

My Wet Calvin - All Great Events

The Drums - The Drums

Sea within a Sea

Beach Fossils - Beach Fossils

Ικαρία

Spoon - Transference

Arcade Fire - The Suburbs

Music + Cycling = Yourmusicride

The Walkmen - Lisbon

Top of the Pops 31-20 για το 2010