Blogovision: The Movies Edition (B' Γυναικείου)

10. Helena Bonham Carter (Elizabeth)  // The King’s Speech

  

 9. Agnes (Elsie Fisher) // Despicable Me 

8. Olivia Wilde (Quorra) // Tron Legacy

7. Ellen Wong (Knives Chau) // Scott Pilgrim Vs. The World

6. Keira Knightley (Ruth) // Never Let Me Go

5. Μelissa Leo (Alice Ward) // The Fighter

4. Ellen Page (Ariadne)  // Inception 

3. Mila Kunis (Lily) // Black Swan

2. Marion Cotillard (Mal) // Inception

1. Chloë Moretz (Mindy Macready/Hit-Girl) // Kick Ass

Blogovision: The Movies Edition (Β' Ανδρικού)

Από σήμερα και για τις επόμενες δύο βδομάδες το blog παίρνει λίγο από την οσκαρική λάμψη και συμμετέχει στην Blogovision: The Movies Edition ή αλλιώς #blogoscars. 

Εγώ δεν ήθελα ειλικρινά, ένα retweet έκανα και οι άτιμοι με χώσανε στην λίστα με τους bloggers που συμμετέχουν στον καινούργιο αυτό θεσμό. Άσχετο ότι ψοφάω για τέτοιες φάσεις.

Αρχίζω σήμερα με τους 10 καλύτερους Β' Αντρικούς Ρόλους.

10. Jason Segel (Vector) // Despicable Me  

 

9. Jason Schwartzman (Gideon Graves) // Scott Pilgrim Vs The World

8. Zach Galifianakis (Ethan Tremblay) // Due Date

 

7. Joseph Gordon-Levitt (Arthur) // Inception

6. Justin Timberlake (Sean Parker) // The Social Network

5. Matt Damon (LaBoeuf) // True Grit

4. John Hawkes (Teardrop) // Winter's Bone

3. Andrew Garfield (Tommy) // Never Let Me Go

2. Jeff Bridges (Kevin Flynn) // Tron legacy

1. Christian Bale (Dicky Eklund) // The Fighter

and he's back

Ναι το ξέρω, δεν έχω τρόπους. Έπρεπε να πω ένα «έχω εξεταστική ρε παιδιά θα τα πούμε σε κάνα μήνα», αλλά βαριόμουν ακόμα και αυτό να κάνω. 
Όχι ότι και καλά ήμουν φουλ απορροφημένος πάνω από τα βιβλία, τις σημειώσεις και τα ατελείωτα pdf με οικονομικούς όρους, θεωρίες και στρατηγικές. Παπαριές, δεν έδωσα ούτε το 1/3 της προσπάθειας που μπορούσα και έπρεπε να δώσω. 
Ο άνθρωπος τελικά δεν αλλάζει, όπως στα 13 μου περίμενα τις τελευταίες ώρες πριν γράψω διαγώνισμα για να κάτσω να στρωθώ και να αγχωθώ, πάνω κάτω τις ίδιες βλακείες κάνω και τώρα. Πρέπει πάντως να ήταν η πιο μεγάλη και βασανιστική εξεταστική που έχω βιώσει, και πάλι όχι λόγω φόρτου, αλλά λόγω πίεσης που ένοιωσα. Σε φάση δεν θα βγω, δεν θα κάνω τίποτα γιατί έχω εξεταστική και γιατί αυτό είναι το σωστό, άσχετο αν χαζεύεις μετά και νοιώθεις ακόμα πιο άσχημα που και κάθησες μέσα και δεν διάβασες. Anyway, it's all behind us now.

Έζησα μια intervention σκηνή την προηγούμενη βδομάδα και συνειδητοποίησα ότι πρέπει οπωσδήποτε μέχρι τον Σεπτέμβρη να τελειώσω την σχολή και να φύγω από εδώ. Σίγουρα έφταιγε και η αποφοίτηση κάποιων φίλων που συνήθιζα να παρακολουθώ μαζί τους, που πάντα σε κάνει να σκέφτεσαι «Μαλάκα εγώ τι κάνω ακόμα εδώ;»
Ήταν και συγκυρία περίεργη εκείνη τη μέρα, λίγο το αλκοόλ, λίγο το ότι ήταν η πρώτη μέρα χωρίς τσιγάρο, και βάλε και κάτι προσωπικά στη μέση και έχεις έναν Θανάση έτοιμο να πάρει μεγάλες αποφάσεις. 


Θα κάτσω να γράψω αυτές τις μέρες για κάποια δισκάκια που μ' άρεσαν. Αποφάσισα να γράφω για δυο και τρία μαζί και να βάζω και κάνα λινκ ξανά. Αυτά.

No Age live!

 Το έχετε συνειδητοποιήσει ότι σε 3 μήνες αυτό θα το βλέπουμε live? Εγώ από χθες το βράδυ προσπαθώ να το καταπιώ. Κάνω ασκήσεις τύπου γιόγκα, breath in, breath out, αλλά και πάλι δεν μπορώ να το χωνέψω!

Σύμφωνα με το πολύ έγκριτο blog Stop that Sound, οι No Age έρχονται live στην Αθήνα για ένα live στο 6 Dogs στις 28 Απρίλη! And that's great fucking news!

Τα λέμε εκεί!

British Sea Power - Valhalla Dancehall

Κοίτα άμα σ' άρεσε το Do You Like Rock Music? του 2008, σίγουρα οι BSP με αυτό το δισκάκι δεν θα σε απογοητεύσουν. Έχει από τη μια την αίσθηση του επικού στα φωνητικά και στις κιθάρες, που ενθουσίασε στο DYLRM τους αλλά από την άλλη δεν είναι ένα retake του.

 Το Valhalla Dancehall ξεκινά δυναμικά με το Who's In Control και το We Are Sound, ξεσηκωτικά, δυνατά και καλοδουλεμένα και δίνει την σκυτάλη για το Georgie ray, που μπαίνει ύπουλα με χαλαρό πιανάκι και αρχικά σου δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για μια μελό (μπλιαχ) μπαλαντούλα της σειράς, αλλά δεν είναι και έρχεται το Mongk II με στυλιζαρισμένες garage διαθέσεις, σου παίρνει τα αυτιά και σε στέλνει αδιάβαστο.

To VD έχει αρκετή διασπορά στο ρεπερτόριο του, από επικά ροκ κομματιά, χαώδες garage, τις πιο χαλαρές στιγμές του (Baby) και κάποιες κλεφτές ματιές σε shoegaze (Cleaning Out the Room και Οnce More Now), μέχρι που φτάνεις στο Living Is So Easy που είναι ότι πιο pop (sic) έχουν γράψει οι British Sea Power. Το πριτσφορκ και οι ακόλουθοι του θα το θάψουν και θα το κατηγορήσουν ως άλλη μια απέλπιδα προσπάθεια των British Sea Power, να γίνουν stadium rock μπάντα (seriously guys? seriously?) με κιθάρες που αγωνιούν να γεμίσουν στάδια και δυνατά sing along ρεφρεν.

Ούτε καν. Αυτό που δεν έχουν καταλάβει όλοι αυτοί (οι παπάρες) είναι ότι οι Άγγλοι δεν παίρνουν τόσο στα σοβαρά τον εαυτό τους για να θέλουν να γίνουν οι επόμενοι Muse, U2 (μην ακούσω τίποτα για Arcade Fire γιατί θα χεστούμε εδώ μέσα) ή οποιαδήποτε μπάντα θεωρείται stadium rock σήμερα. Το καταλαβαίνεις αυτό άμα προσέξεις λίγο παραπάνω τους στίχους τους και έχεις παρακολουθήσει την μέχρι τώρα πορεία τους. Σε κάθε άλμπουμ τους πάνε για το κάτι διαφορετικό, δεν θα έλεγα το κάτι παραπάνω, απλά δεν πρόκειται να βγάλουν άλλο post-punk άλμπουμ όπως το The Decline of British Sea Power ούτε ένα Open Season.

Οπότε τι κρατάμε από το Valhalla Dancehall? Αφενός είναι ένα πολύ καλό άλμπουμ, με κάποιες αδυναμίες, που όμως αξίζει την προσοχή σου και θέλει λίγο τον χρόνο του μέχρι να κάτσει καλά μέσα σου. 

Βέβαια πόσο εύκολο είναι να βγάλεις ένα άλμπουμ που ξεπερνά οριακά την μια ώρα και να σου κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος, χωρίς να έχεις και κάποια filler τραγούδια μέσα;